O nas  | Aktualnosci
 | Singapur i Malezja  | Australia  | Nowa Zelandia  | Galeria  | Linki  | Kontakt
 
Menu
» HISZPANIA 2007
» O nas
» Aktualnosci
» Singapur i Malezja
» Australia
» Nowa Zelandia
» Galeria
» Galeria c.d.
» Linki
» Kontakt
 
 
HISZPANIA 2007 - JACEK i LUKASZ KORZYSTAJA Z UROKÓW SOCRATESA
KSILZKA SKARG I WNIOSKÓW - napisz o tym, co lezy Ci na sercu


Gdy jest Ci zle, gdy chcesz zaimponowac dziewczynie, gdy chcesz pochwalic sie wujkowi z Ameryki, cioci z imienin, kolezankom z Miss World, kiedy juz przeczytales caly Internet, a nawet zgrales go na dyskietke, a niestety zapomniales adresu naszej strony - pamietaj, ze mozesz ja szybko odnalesc wpisujac na www.google.com -> Jacek Gabrys lub Marcin Mika.

KONIEC BAJKI O HISZPANII (24.VI.07)

Na koniec tradycyjna galeria, niestety ok. 10 zdjęć z Baskonii uległo zniszczeniu podczas ataku ETA, pozostaje więc tylko 40 do oglądniecia. Ładne to miejsce, co można być może będzie zaobserwować na zdjęciach. Strona ulega zahibernowaniu, pojawia się jeszcze tylko krótki przewodnik napisany dla potrzeb Socratesa na naszej katedrze. Adios amigos, Antonio Banderes, FC Barcelona, hasta la vista, muchas gracias senioras i senores!

PRZEWODNIK PO MADRYCIE NIE TYLKO DLA ORŁÓW.

GALERIA 11.

Kraj Basków - tam gdzie w każdym domu strugają bomby z drewna (22.VI.07)

Ostatni tydzień trzeba było jakoś uczcić. Można zagrać w totka i wygrać parę milionów, ale po co? My wybraliśmy się do Kraju Basków, jednej z prowincji na połnocy Hiszpanii, zamieszkałej przez lud dumny i odważny, skory do wielu czynów, aby tylko stać się w pełni od Hiszpanii niezależnym. I nie ma się im co dziwić, to prowincja najbogatsza, bogata w przemysł, świetnie rozwinięte usługi, w złoża naturalne (rudy żelaza), a także w góry, plaże, luksusowe ośrodki wypoczynkowe. Mogą zrobić wiele, aby odłączyć się od Hiszpanii, ale to nie tak, że każdy Bask należy do ETA i każdy nosi trotyl w plecaku, żeby móc się w każdej chwili wysadzić. ETA zrzesza tylko najbardziej zuchwałych, 99% Basków nie popiera jej aktów przemocy. Gwoli sprawiedliwości przyznać trzeba, że ETA zawsze ostrzega przed zamachami i "stara się", żeby nie ginęli przypadkowi ludzie, a przeciwni im politycy, wojskowi i cała ta skorumpowana śmietanka. A wszystko zaczęło się od czasó Franco, wymordował on 21 tys. Basków, zabraniajać m.in. używać baskijskiego języka (jednego z najbardziej kosmicznych, nie mającego niczego wspólnego z niczym innym, no może minimalnie z węgierskim, nawet nam sprawiał trudności). Mówi się, że Baskowie to ostatni przedstawiciele Aborygenów w Europie, aczkolwiek mają się oni do tych poznanych przez nas w Australii jak Murzyni do Eskimosów. Co jeszcze Baskowie... Może dwie rzeczy: mężczyźni mają swoje kluby kulinarne, w których każdego tygodnia spotykają się, aby wymyślać nowe potrawy, czasem coś popieprzyć, czasem coś... posolić. Kobiety z reguły wstępu nie mają, mówi się przecież, że najlepsi w kuchni są przecież właśnie panowie i to nie tylko podczas wyciągania piwa z lodówki. Druga sprawa to sporty narodowe, uprawiane przez Basków: jai alai (pelota), aizkolatiza (rąbanie drewnianych bali), harrijasotzea (podnoszenie kamieni), soka-tira (przeciąganie liny) i uwaga, uwaga - segalaritza (koszenie trawy). Jeszcze obieranie ziemniaków i dłubanie w nosie i można by olimpiadę robić. Cóż, zajechaliśmy do Bilbao w samo południe, z Madrytu 4h 40', niestety drogo (25 euro). Bilbao to wypas. Niby to przemysłowe, niby to byle jakie ma być, ale dla mnie rewelacja. w 1997 roku zbudowano tam kosmiczne Guggenhaim Museum - do zachwycania się tylko od zewnątrz, nie ma co się zagłębiać do środka, tylko dla koneserów. To tak jak z piękną modelką, wystarczy się napatrzeć i basta, życia z nią układać sobie nie trzeba. Muzeum zagrało w jednym z ostatnich "Bondów" - z gracją Pierce Brosnan skacze gdzieś z jego okolic, oczywiście w krawacie i Hugo Bossie. Zdjęcia będą dzień lada. Z okresu muzeum Bilbao wygrało jeszcze rzecz jedną - rewelacyjne metro, funkiel nówka, ledwie śmigane, jeśli chodzi o infrastrukturę chyba najlepsze jakie widziałem. Kosmiczne tunele, eleganckie pociągi dojeżdżające na plaże!, czemu nie w Krakowie, mieście od Bilbao na pewno większym. Na plażowanie w Baskonii można spuścić zasłonę milczenia - obecnie 17 stopni wody i 23 powietrza. Pożegnawszy Bilbao ruszyliśmy do San Sebastian, ok. 80 km na wschód, tuż przy francuskiej granicy (6,40e). San Sebastian to kurort rodem z Lazurowego Wybrzeża, wzdłuż położonych w centrum miasta plaż stoją wytworne kamienice z XIX wieku. Na plaży ścisk, to już zatoka, więc woda o parę stopni cieplejsza, można powiedzieć, że idealna. Trochę tylko za dużo roznegliżowanych staruszek, istna geriatria. Generalnie jednak SanSe, jak mówią miejscowi, to bajka dla chcących posmakować trochę wielkiego świata sprzed lat stu, szkoda tylko, że ceny nie obowiązują z tego okresu, San Sebastian jest najdroższym miejscem jakie w Hiszpanii dane nam było odwiedzić. Nie pozostało nam nic innego jak zabrać się do Madrytu (29e) i po prawie 6 godzinach zameldować się w naszych kwaterach. I to by było na tyle opowieści z Hiszpanii, siedzimy tym razem w innym kraju na H - Holandii. Przywitało nas dwóch kochających innaczej, wręczyło po tulipanie i zapytało czy nie mamy do adopcji jakiegoś malucha. My odpowiedzieliśmy, że nie, a oni, że zapraszają na skręta. My im na to, że nie, bo zrobimy im eutanazję... Holandia=patologia! Jutro pojawi się odpowiednia galeria i zamknie się tą całą Hiszpanię na amen, bo ciągnie się opowieść z Hiszpanii jak krew z nosa.

Co ma wspólnego Real Madryt i św.Teresa? (19.VI.07)

Za nami ostatnia kolejka ligi hiszpańskiej. Jak pewnie kibice piłkarscy wiedzą decydowała o mistrzostwie. Pomimo telewizyjnych zapowiedzi, strachach na lachy o kibicach sprzedających karnety za 400 euro ruszyliśmy na Santiago Bernabeu. Pod stadionem mnóstwo sępów, już nie mieliśmy monopolu jak w poprzednich kolejkach. Byli przedstawiciele różnych narodowości, jak zwykle wielu Najnowszych Europejczyków, braci Bułgarów i Rumunów. Niestety, ochrona w ten dzień była szczelna, z ciekawszych akcji należy zanotować bezczelne przeskakiwanie przez bramki, gdy za nimi stoi tłum ochroniarzy czy też wspólny wysiłek włożony w podniesienie jednego z kibiców, ułatwiające mu wejście przez lukę na poziomie drugie piętra. Wielu wejść się udało, nam pozostało krążenie naokoło stadionu i nasłuchiwanie odgłosów kibiców. W 75 minucie w końcu uśmiechnęło się do nas szczęście. Bramy były szczelnie pozamykane, tylko wychodzący mogli je jakoś otworzyć, ale jako że nikt z ochrony nie zakładał, że ktoś może w tak ważnym momencie wychodzić (1:1), nie pilnowała więc ona bram. Wystarczył moment, aby 10 osób wtargnęło do środka, w tym my. Rozbiegliśmy się w ucieczce, ochrona próbowała nas wszystkich wyłapać, ale zniknęliśmy w tłumie 80 tys. ludzi. Ledwie pojawiliśmy się na boisku, a Real... strzelił 2 bramki i zagwarantował sobie mistrzostwo. To nie jest przypadek. Po meczu wybuch radości, odśpiewany na wszystkie strony hymn Realu, nieśmiertelne "We are the champions" i całkiem fajne show. Mimo że jestem kibicem Barcy, to tak i tak Barca jeszcze tych tytułów nazbiera setki, a my na fecie Mistrza Hiszpanii możemy już nie być. W świetle więc tych dywagacji dobrze się stało, że Real zdobył mistrzostwo. Żegnający się z Realem David Beckham zarobił kolejne punkty do swojeo image'u, oprócz niezłego piłkarza, zadbanego kolesia, początkującego aktora (na trybunach tuż koło nas Tom Cruise i Katty Holmes) dołączył wizerunek idealnego ojca - po meczu biegał po murawie w towarzystwie trzech synów, powiększając grono wielbicielek o stateczne, ułożone kobiety. Cała ta fiesta trwała może ze 45 minut, wykrzyczano wszystkie mistrzostwa, jakie zdobył już Real (a jest ich 30-ci), wyrecytowano kadrę, po murawie latała jakaś ogromna piłka, wszystko to w sumie w stylu wiślackim, ale jednak na 80 tysięcznym stadionie wygląda to trochę lepiej... Po meczu wszyscy na Cibeles, parafrazują "wszyscy na Rynek". Trasa ze stadionu ma ze 3 km, pokonało je ok. 200 tys. młodzieńców i panien, a także starszych osobników jak my. Żadnych większych burd, ciekawe skąd informacja na gazeta.pl o ponad stu rannych, ale widocznie nie ogarnęliśmy tego wszystkiego. O wpół do pierwszej na scenę przybyli piłkarze, entuzjazm tłumu sięgnął zenitu, gdy w odkrytym autobusie nadjechali piłkorze. Parę rundek, każdy coś mądrego powiedział i zaczęła się fiesta, ciekawe jak z frekwencją w pracy i w szkole w poniedziałkowy poranek? Tydzień wcześniej wizyta w Avili. Fajne te miasta w Hiszpanii, w każdym coś ciekawego, w każdym można trochę posiedzieć, są ich tysiące, a nawet setki :) Taka właśnie jest Avila, miejsce żywota św. Teresy, która naprawdę była nieźle zakręcona już od początku swojego życia. W wieku lat kilku w ostatniej chwili została znaleziona przez swojego wujka, gdy poza murami miasta chciała złożyć ofiarę ze swego życia nadjeżdżającym Arabom. Potem wstąpiła do klasztoru, całe swe życie spędzając praktycznie w Avili, u swego boku mając wiele naśladujacych ją dziewcząt. Ponoć te najbardziej krnąbrne Hiszpanki przywozi się teraz do Avili, aby spłynęła na nie jej łaska, ale wątpie czy to pomaga. Po śmierci stała się wraz ze św. Jakubem z Composteli patronem Hiszpanii, jej palec (albo i całą rękę) przy łóżku trzymał sam wielkie dyktator Franco. Na szczęście i żeby mu się wiodło. Mury obronne w Avili to ciekawa rzecz, z nich słynie również przecież Avila. 2 km obwodu, doskonale zachowane, XI wiek, 88 wież. Sporo romańskich kościółków w środku dodaje miastu uroku, aczkolwiek trochę jest opuszczone, ludzie wynieśli się poza mury. Co do św. Teresy, była ona mistyczką, ale miała również ciekawe powiedzonka. Jednym z nich jest: "życie jest jak noc spędzona w podłej gospodzie". Optymistyczne. Gwoli sprawiedliwości, dojazd do Avili z Mendez Alvaro, 11 euro, ida y vuelta. To już przedostatnia notka jaką tu płodzę w Hiszpanii. Ostatnia dotyczyć będzie prawdopodobnie Kraju Basków, do którego zawitamy na dwa dni od środy, aby znów rozpocząć pokojowe rozmowy z ETA. Zwróciliśmy mistrzostwo Realowi, czemu nie mamy zwrócić pokoju Hiszpanii? A co łączy św. Teresę z Realem? Nic, tyle tylko, że znaleźli się w jednej notce.

GALERIA 10.

Życie nocne (16.VI.07)

Dochodzą do mnie głosy, że relacja stała się zbyt słodka i ułożona. Że ciągle tylko gdzieś jedziemy, podróżujemy, uczymy się. Tak, to prawda, nie samym dniem człowiek żyje, po zmroku często wychodzą z niego demony. Weźmy taki czwartek. Przed 22 ruszamy metrem, kolejką, autobusami czy też taksówką (Szwedzi, Anglicy i inne bogate, rozpuszczone narody) do miejsca zwanego Pasion. Pasion to bar-dyskoteka, można powiedzieć, że spelunowata, jej wielką zaletą jest to, że od 22 do 24 w czwartki właśnie serwuje darmowe piwo dla zagranicznych studentów. W Polsce takie akcje nie miały by prawa bytu, już od 20-tej złota młodzież szturmowała by bramy, by o 22-giej dokonać ostatecznego zadeptania i zdemolowania. Tutaj przychodzimy o czasie i pusto. Szok! Piwo ma 0,3 L, otrzymuje się je za okazaniem dowodu tożsamości. Ostatnio gościem w Madrycie był Michał Hajec, popularny Haju, on z korzystał z promocji okazując polskie prawo jazdy, chodziło pewnie o propagowanie akcji "piłeś, nie jedź!" Oczywiście rekord spożycia należy do naszych, jeden z Erasmusów z Madrytu o polskim obywatelstwie ograbił bar na 3 litry złotego płynu. Ok. 23 do baru zaczynają napływać pierwsi amatorzy nocnych wrażeń, jak zwykle chłód wyczuwa się w kontaktach polsko-niemieckich, niepowagę w relacjach włoskich, cieszą mnie też młodzi Meksykanie, których rodzice dopiero co dostali azyl w USA, a oni już nazywają się Amerykanami, zapominając nawet nagle jak mówi się po hiszpańsku. Generalnie dużo kręci się również Angielek, które słusznie obok Holenderek noszą dumne miano najbrzydszych dziewcząt świata, będąc przy tym nieprawdopodobnie bezczelnymi. Po 24-tej opuszcza się Pasion i idzie na ulicę Huertas. Masę tam różnych lokali, pod każdym z nich naganiacze, oferujący przeróżne promocje (2 drinki za 10e, czy to już promocja?). Ich lokale świecą jeszcze pustkami, więc aby zapełnić je, oferują darmowe "chupitos" wewnątrz. "Chupitos" to małe shooty, z reguły jakiś likierek, czasem tequilla lub po prostu najgorszy alkohol w lokalu. Wchodzi się do takiego baru, wypija i idzie dalej, pozostawiając niepocieszonych barmanów. Na Huertas w sprzyjających okolicznościach można skorzystać z 10 takich okazji. Dla tych o słabej głowie o tej porze wieczór może się kończyć. O 1.30 odjeżdża ostatnie metro, można się więc nim zabrać, mając pewność, że na pętli ochrona cię wyprosi z wagonu. Ci o grubych portfelach udają się do Palacio Gavira, lokalu tuż przy Sol, prowadzonym przez ruską mafię, wystrój w stylu egipskim, młodzi piszczą jeśli zostaną wpuszczeni przez ochronę mówiącą w języku Dostojewskiego, o obwodzie ramienia (ochrony, nie Dostojewskiego)takim jak obwód mej klatki piersiowej. Głupie to takie, bo ochroniarze wpuszczają wszystkich, jedynym warunkiem jest posiadanie 12 euro w kieszeni. My czasem wpadamy tam w poniedziałek gdy wracamy do domu, jest wtedy promocja, choć niezbyt wielu z niej korzystających w środku :) Można się jeszcze przejść do Reina Bruja - kolejnego "kultowego" miejsca, gdzie większość tańczy o suchym pysku, a 50-letni panowie szukają tam kobiet swojego życia. Sądząc kogo zaczepiają podejrzewam, że szukają młodych dziewcząt do adopcji, prawda? Przejście do Reina Bruja wiążę się z przejściem przez calle Montera. Ulicy prostytutek, 90% z Rumunii i Bułgarii (witamy nowych członków Unii Europejskiej!). Przykry to widok, dziewczyny stoją tam 24 na 7, co poniektórym patrzy nawet dobrze z oczu, choć sporo to zdegenerowane pannice. Panie z Bałkanów stoją spokojnie, gorsze są cholery z Afryki, nachalnie wciskające swoje usługi, o czym przekonać mógł sie właśnie kolega Hajec, otoczony przez takie panie z Czarnego Lądu :). Na calle Montera stoi zawsze policja, jest więc względnie bezpiecznie, zamontowano również kamery, obrzydliwi koledzy z Polski sugerowali, że w końcu będziemy mogli skąd im pomachać. Nigdy w życiu :) gałgany jedne, my tam nie chodzimy. Pokonawszy te przeszkody można nocnym autobusem wrócić do domu, choć dla niektórych wybranie jednego z 21 autubusów odjeżdżających o tej samej porze w różne strony Madrytu z Plaza de Cibeles jest o godziniej czwartej nad ranem wielkim wyzwaniem. Reasumując - życie nocne w Madrycie dostępne jest dla każdego i można je przeżywać za kwoty z zakresu 0-100 euro. I za obie te kwoty równie łatwo można to zrobić.

Granada (11.VI.07)

Do Granady przybyliśmy autobusem z Algeciras (19 coś tam euro). Dworzec ulokowany kawałek od centrum, trzeba tam wziąć autobus, co jest z reguły ewenementem w miastach hiszpańskich średniego rozmiaru. Przybywamy znów do Polki z HC, po raz kolejny Wrocław, nie wiem kto z tego miasta żyje tam jeszcze, prawie wszyscy Polacy spotykani za granicą to Wrocławiacy, przekonani o wyższości tegoż nad Krakowem. No cóż, niech żyją dalej w tym zakłamaniu :). Granada aspiruje do listy nowo tworzonych 7 cudów świata (www.new7wonders.com), gdyby nie wszechobecna w Hiszpanii kampania, nigdy byśmy o istnieniu takiej idei nie wiedzieli. Głosuje się te cuda na stronie, mimo że piękne to bardzo, to jednak Granadę, a dokładniej Alhambrę mogę umieścić na miejscu... ósmym. Granada swą świetność osiągnęła między X a XV wiekiem, będąc pod panowaniem Maurów, miastu nie brakowało wtedy ptasiego mleka, jeśli nie trzeba martwić się o sprawy przyziemne i materialne, można wziąć się za jakąś "niepotrzebną" robotę, tzw. hobby. Zbudowano więc Alhambrę, pałacowy zespół na wzgórzu, podeprzyjmy się słowami z przewodnika i murów Alhambry: "Nie ma w życiu większego cierpienia niż oślepnąć w Granadzie", "...szczytowe osiągnięcie wyobraźni i artyzmu...", "...pomost między umysłowością Orientu i Zachodu...", itp. itd. Nam pozostaje powiedzieć, że rzeczywiście ładne to jest. Aby dostać się Alhambry, trzeba stawić się przed kasami najpóźniej o 8 rano. Schowana jest bowiem w kasach ograniczona liczba wejściówek, kolejka ustawia się już mocno przed 7-mą, po 9 można wracać do domu i obejrzeć Alhambrę na necie, bo na żywo na pewno już nie. Z nas najwcześniej rano obudził się Łukasz, choć i tak miał z tym wielkie problemy. No ale lata odsiadki w Fox River zrobiły swoje, dyscyplinę ma chłopak wielką. My ruszyliśmy w pościg kilkanaście minut później, stało się tak po polsku - wpuścił nas do kolejke. Bilety już były nasze (10 euro nie nasze), w środku gęsto od ludzi, ciężko o dobre zdjęcie, aż strach pomyśleć, co by było gdyby bilety sprzedawali bez ograniczeń. Pałace pełne ukrytych fontann, dziedzińców z sadzawkami po środku, ściany pokryte złotem i mozaikami - może się Alhambra spodobać. Szczególnie wrażliwym i sentymentalnym nastolatkom, które łatwo wpadają w zachwyt. Ale nawet my, cyniczni młodzieńcy z Krakowa, musimy przyznać, że Granadę będąć w Hiszpanii trzeba odwiedzić! Trochę wprawdzie spaprali to wszystko królowie hiszpańscy, Izabela Katolicka i Ferdynand, dobudowywująć pare gadżetów w stylu włoskiego renesansu, ale jednak arabski charakter całego kompleksu pozostał nienaruszony. Wyjechaliśmy z Granady o godzinie 16, wcześniej korzystająć z przyjemności jakie dają w Hiszpanii bary tapas. Za 1,20 euro kupujesz piwo (0,2 L, tzw. cana), do tego dostajesz przekąski - oliwki, orzeszki, czipsy, bagietki z szynką. Bywa, że czasem można się za to 1,20 euro porządnie najeść, trzeba tylko wiedzieć, który barman dysponuje wielką szczodrością. Dowiedziawszy się jeszcze, że w Granadzie ciężko znaleźć robotę i że wielkie pieniądze można zrobić tylko w stolicy albo na wybrzeżu, ruszyliśmy do Madrytu najlepszym autobusem jakim kiedykolwiek jechałem - 2 ostatnie rzędy wymontowane, w ich miejsce 4 siedzenia i stolik, można się poważnie rozłożyć. Myślę, że tym autobusem podróż do Polski dałoby się przetrzymać, nie dane nam tego "niestety" będzie sprawdzić - do Polski lecimy zapchanym fotelami Ryan'em. Cena za przejazd 420 km z Granady do Madrytu to 15 euro, wyszło więc ok 15 zł za 100 km. Cena to przyzwoita, stawiająca przejazdy w Hiszpanii w dość dobrym świetle. W Madrycie czekał już na na finał Ligi Mistrzów i nadzieja, że Dudek na swoim blogu zostawi wiadomość, że Rafa Benitez chce go wpuścić na "Dudek danse", nie udało się, ale po 10 dniach podróży znów zamelinowaliśmy się swoich dziuplach w południowych rewirach Madrytu i tylko to się liczyło. :)

Przedostatnia już galeria: Gibraltar i reszta bandy (7.VI.07)

Ucieszyliśmy się serdecznie gdy prom wylądował w Hiszpanii, zdając sobie jednakowóż sprawę z tego, że to koniec naszego wojażu po Czarnym Lądzie. Był 22 maj, południe Hiszpanii, Andaluzja i co? I dżiajidżo, bo przed nami ściana wody sięgająca nieba, a na nas z konieczności polary. 13 stopni o tej porze roku w tym miejscu??? Kabaret. Z Algeciras, bo tam wylądowaliśmy, ruszyliśmy autobusem do La Linea de La Concepcion - granicznego miasta z Gibraltarem. Po 40 minutach na miejscu, nocleg u Polki, która podobnie jak tysiące innych typów w Linea mieszka, codziennie przez granicę przechodząc do pracy na Gibraltarze. Gibraltar to dziwne miejsce. W 1704 roku został przejęty przez Brytyjczyków, którzy mieli dzięki temu strzec swoje okręty przed atakami piratów. W czasie przejęcia postawili ultimatum miejscowej ludności - mieszance Arabów i Hiszpanów. Albo spadacie stąd do Hiszpanii, albo przechodzicie pod władzę królowej. Mówi się, że Ci co mieli honor wyjechali, a zostały szumowiny i sprzedawczyki, których potomkami są dzisiejsi Gibraltarczycy. To dziwni ludzie, nawet język mają oryginalny, mieszankę angielskiego, hiszpańskiego i arabskiego, ciężko zrozumieć ten twór. Noc więc spędziliśmy w La Linea, nasza gospodyni zapomniała wspomnieć swoim współlokatorom Polakom, że będziemy jej miłymi gośćmi. Podczas naszego snu w salonie nagle do pokoju wtargnęli z imprezy niczego nie świadomi nasi rodacy. Światła nie zaświecili, zobaczyli więc leżące w różnych miejscach postacie. "Co jest ku...a?!?" - rozległo się z ich przestraszonych gardzieli. "Witajcie w małej Polsce na Gibraltarze" - pomyśleli Jacek, Łukasz i Marcin. Rano śniadanie u sympatycznego masarza, który do zakupionych przez nas bagietek wrzucił trochę wędliny i przekroczyliśmy granicę Wielkiej Brytanii. Granica na machnięcie, któryś z nas pokazał paszport do góy nogami, tuż za granicą ciekawa sprawa - do przekroczenia jest pas startowy, który zamykają chyba w czasie lądowań, a który zajmuje całą szerokość Gibraltaru (The Rock jak się go po prostu nazywa, z racji 425 metrowej skały górującej nad miastem). Samoloty lądują ok 6 razy dziennie, więc powiedzmy, że odcinanie Gibraltaru od reszty świata tyle razy na dzień jest wybaczalne. Co sobą ten teren reprezentuje? Architektonicznie z nóg nie powala, uboga wersja tego co widać w Wielkiej Brytanii - katedra, wąskie, niskie kamienice, trochę wiktoriańskiego stylu. Na końcu baza wojskowa, z której Angole kontrolują to co się dzieje w Cieśninie Gibraltarskiej, ale bardziej myślą pewnie o tym, że niedługo polecą na "tanie chlanie" do Krakowa. Największą atrakcją są na Gibraltarze małpy. Jedyne w Europie żyjące na wolności, zwią się makakami. Aby je zobaczyć, trzeba wspiąć się w górne rejony skały, tzn. większość turystów dojeżdża tam busem, dla nas angielskie ceny nie są do końca akceptowalne, więc wybraliśmy nogi. Legenda głosi, że dopóki na Gibraltarze małpy będą istniały, dopóty Anglicy będą nad terytorium tym panowali. Na razie jest z nimi dobrze, Łukasz dysponuje filmem, który pokazuje jak bardzo mają się małpy ku sobie. Cóż, zwiedziwszy jeszcze wojskowe tunele można się z Gibraltaru spokojnie zmywać. My przez Marbellę, najbardziej luksusowy kurort na Costa de Luz, gdzie jeździ więcej Rolls Royce na osobę niż w Londynie i Hongkongu, gdzie mafie rosyjska, włoska i chińska urządzają wspólne wieczorki taneczne i gdzie wydaje się, że liczba pól golfowych zmierza do plus nieskończoności udaliśmy się do Grenady (19 e za bilet), gdzie mieliśmy na własne oczy zobaczyć, czy warto umieścić Alhambrę na nowo tworzonej liście cudów świata....

GALERIA 9.

Casablanca-Meknes, czyli nikt się głośno nie przyznaje, ale wypatrujemy Hiszpanii (2.VI.07)

Z samego rana, czyli ok. 12 ruszyliśmy do Meknesu. Na dworzec wzieliśmy taxi, oprócz starych beczek mercedesów (grand taxi), w Maroku znalazły schronienie wszystkie Peugeot 205, niechciane już w Europie (petit taxi, z reguły tańśze, z bagażnikiem na plecaki na dachu). Jedziemy na licznik, o dziwo kierowca nie kluczy i okazuje się, że za 4 km płacimy 7 DRH, czyli ze 2,50 złotego. Dzień wcześniej pokonywaliśmy tą trasę na gębę i kierowca zarzekał się, rwał włosy, wzywał Allaha i Matkę Boską Częstochowską na świadków, błagał o litość - ponoć stawka 20 DRH powodowała, że musiał dokładać do interesu i wieźć nas charytatywnie. Tak że polecamy jazdę w Maroku na licznik, aczkolwiek czasem zostaniecie wyproszeni z pojazdu, bo kierowcy na licznik jechać nie będą chcieli. Za pociąg do Meknes płacimy 86 DRH, mało kto patrzy z nas na jedzenie, jedziemy o przysłowiowym chlebie (notabene dość smaczny, objawia się w Maroku pod postacią placuszka) i wodzie. W Meknes o dziwo naciągactwo na bardzo niskim poziomie. Taksówkarze odpuszczają od razu, hotelarze nie zatrzymują na siłę, spokojnie spacerujemy po nowej dzielnicy szukając jakiegoś hotelu. Znajdujemy trójkę za 180 DRH, czekawszy w recepcji zanim gospodarz odmówi modły w kierunku Mekki (pomimo Islamu rzadki to widok w Maroku). Marcin pasuje, spędzając wieczór na tronie (Meknes to bardzo królewskie miasto, niejaki sułtan Mulaj Ismail uczynił go nawet kiedyś marokańską stolicą, do medyny wiedzie wiele ładnych i oryginalnych bram, tradycyjnie miasto podzielone jest na część berberyjską, sprzed kilkuset lat i na nową część francuską, z czasów kolonii francuskiej). Przechadzając się z Młodym po medynie trochę kluczymy, dołączają się do nas 12-letnie zuchy, które koniecznie chcą nam pokazać miasto. Wierzyłem w ich dziecinną niewinność i bezinteresowność, wyglądały na takie, co chcą pogadać, zaprosiłem na sok pomarańczowy, te odmówiły, na końcu wyciągając nieskalane grzechem łapki po kasę. Biłem się chwilę z myślami, zadecydowaliśmy w końcu, że mogą dostać 10 DRH (3,50 zł) na dwóch. Nikt ich nie zapraszał na zwiedzanie, nikt niczego nie obiecywał, więc uznaliśmy za niewychowawcze płacenie po euro na głowę, bo tyle oczekiwali nasi bohaterowie. Z radością zauważywszy znajome M, zachwalane przez samego Ronalda, zasiadamy do skromnej wieczerzy... O poranku dnia następnego ruszamy na Volubilis. Jedziemy ok. 30-40 minut grand taxi, za chyba 10 DRH za głowę. Grand taxi jak już mówiłem to beczka mercedes, która zabiera na pokład sztuk 7 (3 z przodu, 4 z tyłu) i nie rusza wcześniej niż się nie wypełni, chyba, że ktoś opłaci dwa miejsca, ale wtedy i tak kierowca kogoś po drodze dorzuci. W miejscowości 3 km od Volubilis, której nazwy nie pomnę, trzeba przesiaść się na taxi kolejne, tym razem chyba 30 DRH za komplet. Jedziemy w trójkę, za osobę wychodzi nas więc tyle samo co za 30 km z Meknes! Do Volubilis ja z Łukaszem wchodzimy za free, wmieszawszy się w niemiecką wycieczkę, Marcin się nie załapał i zapłacił za wstęp 10 DRH. Volubilis w 45 r. przeszło pod rządy Rzymian, z tego okresu pozostają widoczne w tym pięknym miejscu budowle (np. łuk triumfalny). Tzn. sterty kamieni, tam nic nie ma, przepraszam za śmiałość, ale nie wiem po co UNESCO firmuje tego trupa, niech lepiej dorzuci coś na Kraków kochany :) Zawracamy po wszystkim do Meknes, prywatnym Renault jakiś klient podwozi nas do Meknesu (wyszło tyle co za grand taxi), gdzie poznajemy chłopaka z Kanady, który Marokiem jest zachwycony (wybaczamy, first time out of Canada). Wycieńczeni żołądkami, spalinami i monotonnośćią ruszamy dalej, tym razem Szefaszwan, ale niestety albo i stety trochę nam się rozkłady nie dogrywają i do Szefaszwanu musielibyśmy podróżować z noclegiem po drodze. Pada hasło, że olewamy Szefaszwan, trochę szkoda, bo ponoć to jedno z piękniejszych miejsc w Maroku, ale już nic nas w tym kraju nie cieszy. Wybieramy pociąg do Tangeru, portu łączącego Afrykę i Europę, na który ponoć chrapkę mają Chińczycy, chcą go przebudować, wyposażyć, unowocześnić, aby z tej strony zrobić desant tanich skarpetek, długopisów, notesików z Harry Potterem i innych. Tangerem straszy się dzieci, gdy te są niegrzeczne. Się mówi: "Jak nie zjesz tej kaszki, to wywiozę Cię do Tangeru", "wszędzie dobrze, ale w Tanger'rze źle", "kto pod kim dołki kopie, ten do Tangeru wpada". Nawet doświadczeni podróżnicy z Travelibtu opisywali to miasto pełni odrazy. Nas jednak Tanger nie odrzucił, może podczas pożegnań człowiekowi serce robi się bardziej wrażliwe. Dworzec kolejowy to nowoczesna budowla, wprawdzie do portu taksówkarze nie chcieli nas zabrać na licznik (skończyło się na 30 DRH na gębę), jednak już w porcie znaleźliśmy szybko nasz hotel. Gospodarz wziął po 4 euro za głowę, coś nas tam oszukał, ale na końcu dał dwie dobre rady: "Tanger good, but people in Tanger very bad" i "Tanger - jungle", prosiwszy nas o schowanie się do recepcji, gdyż siuśki z ulicy już czekały z całą gamą towarów dla nas. "Haszisz maj frjend?", "Marihuana, speszial prajs for ju maj frjend", "Polska? Ja mieć kobiety dla was"... Ofert było bez liku, sprawdziliśmy te, które mieliśmy w planach - prom z Tangeru do Algeciras kosztował 41 euro, podczas gdy studencki z hiszpańskiej Ceuty do Algeciras tylko 26 euro. Po porannym zwiedzaniu miasta wsiedliśmy w autobus do granicznego miasta z rzeczoną Ceutą - hiszpańską enklawą w Afryce - cena 20 DRH, 2 h podróży. Do granicy trzeba jeszcze wziąć taxi, pod granicą urocze typki proszące o niewydane w Maroku dirhamy i tzw. asystenci, którzy biegną do Ciebie z kartami wyjazdowymi z Maroka, z długopisami i z wielką chęcią pomocy "wydostania" się z tego pięknego kraju, jakim "niewątpliwie" jest Maroko :). Dziękujemy im za współpracę, pisać sami umiemy, do okienka też podejść możemy, po raz ostatni patrzymy wstecz na krajobrazy Maroka, gdzie każdy z nas stracił nie jeden kilogram... Mieliśmy w Maroku spędzić dni 9, wyszło równe 7, bardzo to relatywnie niewiele, ale dla nas wystarczająco. Dodatkowe więc dni postanowiliśmy oddać Gibraltarowi i Granadzie.

Kolejne dwa dni w Maroku (29.V.07)

Po pobycie w najtańszym hotelu w Maroko przed oczami stanęły nam zielone szkoły i kolonie z dzieciństwa - takie bowiem warunki tam panowały. Zjadłszy śniadanie, które najbezpieczniej kupować w Maroku w cukierniach (rogaliki i drożdżówki naprawdę niezłe, ceny trochę niższe niż w Polsce) można zaryzykować i kupić jakiś owocowy koktajl (5-10 DRH) w ulicznych straganach. Ryzyko nie jest chyba zbyt wielkie, bo dolewają do tego kefirek z kartonu, a i owoce wyglądają niezgorzej, ale to przecież Maroko, a nie Szwajcaria. Jeszcze tylko Marcin przejechał prawie parkingowego (przez to naciągactwo nie wiadomo kto legalnie, a kto nielegalnie pobiera w Maroku opłaty, lepiej więc nie płacić nikomu) i ruszyliśmy na wodospady. Jadąc drogą przez góry co chwilę zatrzymywały nas dzieci, które łapały stopa w drodze ze szkoły, ale jechać z nami nie chciały, widocznie mamy zabroniły im zabierać się ze wstrętnymi białymi (pedofilia). Rozdaliśmy parę waflów popularnych i dotarliśmy po 2-3 godzinach na wodospady. I tam znów naciągactwo - mimo że wodospady są zaraz tuż przy parkingu, pojawiła się grupa przyjaciół, która koniecznie chciała nas tam zaprowadzić. W końcu skusiliśmy się na obietnicę jakiegoś Hasana, który za kwotę 1,50 euro zaprowadził nas do fajnego naturalnego basenu i nawet 2 godziny tam z nami siedział, przyglądając się jak z Marcinem próbujemy wpłynąć pod wodospady. Niech sobie coś kupi ładnego za te 1,50 euro i niech nie wyda od razu. Co można powiedzieć o tych kaskadach: nic nie można, lepiej obejrzeć je na fotografiach. Podjęliśmy decyzję, że wracamy do Marrakeszu na wieczór, rozłożywszy się na tylnym siedzeniu co chwilę słyszałem rozlegające się komentarze z przednich foteli: "co za koleś!", "jak można wyjechać kombajnem bez świateł!", "uciekaj jeśli Ci życie miłe!", "o fak, widziałeś go, bo ja nie!". Marokańskie drogi, mimo że niezłe jakościowo, wypełnione są wieloma niespodziankami. W końcu po 1450 km w niecałe 3 dni oddaliśmy nasz samochód w hotelu w centrum Marrakeszu, nikt specjalnie nie zainteresował się jego stanem, wykorzystawszy go wcześniej do wizyty w nowej dzielnicy w McDonald , która to "restauracja" w Maroku jest uznawana za eksluzywną, z ceną prawie 4 euro za zestaw (niewiele mniej niż w Hiszpanii.) Następnego dnia rankiem spacer po Marrakeszu i w końcu o 13 wyruszyliśmy z dworca głównego pociągiem do Casablanki (84 DRH, 3 h jazdy, cena podobna jak autobusu, kilka kursów dziennie). Pociąg w Maroku to wypisz wymaluj nasz skład niech będzie do Łodzi, z reguły wszystkie miejsca zajęte, pierwsi niecierpliwi wskakują do niego jeszcze na długo przed tym, nim się zupełnie na peronie zatrzyma. W pociągu nawiązaliśmy kontakt operacyjny z miejscowymi studentkami zarządzania i marketingu, okazały się otwarte na przybyszów z bogatej Europy, ciekawym świata okazał się inny wspołtowarzysz podróży, która pytał jak się ma Lech Wałęsa i czy w ogóle żyje. Podróż do Casablanki to w sumie przyjemna sprawa, sama Casablanka już tak przyjemna nie jest. Post kolonialne francuskie zabudowy mocno już podupadają, na ulicy ruch wielki, słodko-mdlisty zapach spalin otacza cię, niby sporo w tej Casablance powinno być, ale nie spotykamy nawet Humpreya Bogarta. W tej francuskiej kolonii, w tym mieście szczególnie w czasie wojny schroniło się wielu francuskich obywateli, to tu do baru Humpreya weszła Ingrid Bergmann i ten wypowiedział popularne dość słowa, o których wspomniał znawca melodramatów Marcin: "do wszystkich barów w Casablance musiała wejść właśnie do mojego". Cóż, więcej romantyzmu można się było po Casablance spodziewać. A dostaliśmy 3 mocne strzały: pierwszym była wizyta w meczecie Hassana, gigantycznej budowili wzniesionej w 1993 roku kosztem 600 mln dolarów, dumie Marokańćzyków, miejscu rzeczywiście opływającym przepychem i złotem. Jak niewierni nie mogliśmy wejść do środka, nagle strzegący obiektu strażnik wskazał nam drogę do środka. Pokazawszy nam łaźnie i coś jeszcze innego zażądał za tą usługę 10 euro. My jak to my: pusty śmiech, dostał 10, ale dirhamów, dobrze, że skończyło się jak skończyło, bo mogliśmy dostać 10 batożków, kumple jego bowiem zbliżali się już do nas. Kolejny kop to medyna - zatłoczona, zabidzona, zawalona najrozmaitszym dziadostwem. A trzeci kop dawał się nam we znaki przez następne 2 dni: zatruci przez rybki, które zjedliśmy w całkiem nieźle wyglądającej knajpie 2 kolejne noce i dni mogliśmy wykreślić z życiorysu...

Druga galeria z wyjazdu do Maroka (28.V.07)

Dobra, wstalismy rano w tej calej Merzouga, w pensjonacie razem z nami 7 osob, wszystkie narodowosci... polskiej. Zdawkowa wymiana uprzejmosci, dobre rady zawsze w cenie, nie jedźcie drogą S-17, bo tam stoją, co polecacie, zajebiście, że się spotkaliśmy, itp., itd. Pan Saharyjczyk chciał nam wcisnąć jeszcze jakąś wycieczkę na wielbłądach na pustynię, 30 euro od głowy, z nocą spędzoną pod gwiazdami, ale ja mam chorobę wielbłądzią i z reguły dziękuję za takie atrakcje. Zresztą - Polska wycieczka musi zrobić z reguły wszystko po kosztach - decydujemy więc, że wielbłądami zostają MArcin i Łukasz i sami ruszamy z butelką wody w pustynię. Naszym celem była wydma na horyzoncie - szybko okazało się, że spacer po prawdziwej pustyni - choćby miała 30 na 8 km jak nasz Erg - to nie żarty. Idziemy idziemy, pokonujemy kolejne wydmy, ale w ogóle się nie zbliżamy do celu. Po godzinie odwrót, woda się kończy, wracamy do wsi, a tam kwintesencja marokańskiego naciągactwa: 2 sklepy, tuż obok siebie, w promieniu wielu kilometrów żywej duszy, a pod jednym z nich chłopiec nawołujący do zakupów właśnie u niego. No nic, ruszyliśmy dalej, choć była dopiero 13ta i prawie 40 stopni w powietrzu - w końcu pustynia. Jako że Palio był wypożyczony na 3 dni, przez dolinę rzeki Ziz ruszyliśmy do Marrakeszu, robiąc pętlę wokół Atlasu Średniego. Dolina Ziz to miejsce urocze, wokół skały, pustynia, brak życia, a w pasie 100 metrów od rzeki palmy, bujna roślinność i naturalne baseny, zasilane wodą ze źródeł. Na jednym z nich my, chmara Marokańczyków i jedna europejska dziewczyna w kąpielowym stroju - obiekt spojrzeń całego marokańskiego towarzystwa (my skupiliśmy się na pływaniu, mamy przesyt takich atrakcji). Na koniec dojeżdża nas handlarz dywanów i innych skarbów Maroka, proponując nam niezobowiązująca herbatę, "only for pipel from Bulanda". Niezobowiązująca herbata to ściema, wprawdzie była bardzo smaczna i ożeźwiająca, ale zaraz zaczęły wyjeżdżać dywany. Przeróżne modele - latające, kilimy, magiczne, podkominkowe, berberyjskie, nomadyjskie. Ceny oczywiście z kosmosu, ale w końcu Marcin skusił się na mały czerowny dywanik - za bodajże 20 euro plus moje dziurawe skarpetki, które spodobały się handlarzowi! Marokańczycy lubią transakcje wiązane, częśc zapłaty w gotówce, a część w towarze. W ten sposób Młody stał się właścicielem pancza i sombrera, które można zobaczyć w galerii - kosztem zakupu była stara koszulka, z którą emocjonalnie jak sam przyznał był bardzo związany - zapoznał w niej wiele interesujących kobiet w różnych miejscach świata. Jak zwykle handlarze mieli największy problem ze mną - na pytania czy kupię dywany, odpowiadałem, że nie mam domu, więc po co mi dywan. Na zachęty kupna czegoś dla moich kobiet odpowiadałem, że kobiety same wiedzą najlepiej co im potrzeba (co jednakowóż nie jest zawsze prawdą).Na zachęty kupna oryginalnego berberyjskiego sztyletu czy zapalniczki reagowałem, że oskarże go o zachęte do zbrodni. W końcu zrezygnowali. Pożegnawszy się, ruszyliśmy w dalszą drogę, Marcin i Łukasz zastanawiając się po co im to, co kupili na przemian zachwycająć się okazją, z której skorzystali i przeklinając własną naiwność :). Naszym kolejnym celem były wodospady Cascade d'Ozzout, a po drodze do niej minęliśmy dla uwiarygodnienia naszej relacji Rachidie, Midalt i Beni Melal, w której to miejscowości zatrzymaliśmy się na nocleg w hotelu wyszczególnionym w Pascalu - w samym centrum za 25 DRH, niecałe 2,5 euro, najtańszym podczas naszej wędrówki. Co można powiedzieć o drodze w tamtym rejonie Maroka. Na przemian góry, serpentyny, handlarze kamieni, miasta z tadżinami, rzeki i inne głupoty. I co ciekawe, kolejne spotkania z miejscową milicją, która stoi na każdym większym skrzyżowaniu w Maroko. I zawsze w dwóćh wersjach: albo piechotą, albo Jeepem Wranglerem. My byliśmy kontrolowania 4 albo 5 razy, w przeciągu niecałych 3 dni!

GALERIA 8.

Pierwsza galeria z wyjazdu do Maroka! (28.V.07)

Pierwsza galeria pokazuje wydarzenia opisane poniżej, czyli tylko 2 pierwsze dni pobytu w Maroku. Proszę się częstować tym krajem.

GALERIA 7.

Gróźny powiew Sahary (27.V.07)

Marrakesz opuściliśmy dnia następnego wynajętym Fiatem Palio nie-Weekend. Koszt najtańszego samochodu w Maroko to 350 DRH (32 e) w przypadku krótszego wypożyczenia i 300 DRH (27 e) w przypadku wypożyczenia powiedzmy na tydzień. Ceny za dzień, wszystkie opłaty lotniskowe już w nie wliczone. Właściciele wypożyczalni zupełnie nie przywiązują wagi do tego w jakim stanie bierzesz samochód, ani w jakim go oddajesz, czy zostawiłeś benzynę w baku, czy nie. Cena benzyny w Maroku to ok. 10 DRH/litr (1e=11 DRH, pamiętajmy), na rzadko których stacjach można zapłacić kartą. Tak więc po odstawieniu kabaretu na marrakeszańskich ulicach (nie straszne nam były po samochodowych doświadczeniach w Libanie), ruszyliśmy przez przełęcz Tischka (2260 m. n.p.m, Atlas Wysoki) w kierunku granicy z Algierią, gdzie jednym z celów była dla nas Sahara i zdementowanie plotek i mitów związanych z nią. Atlas jak góry, nic specjalnego w nim nas nie urzekło, powyżej 2 tys. nagie skały sterczały sobie wesoło, aż po Dżebel Toubkal, największy szczyt tego pasma (4167 m n.p.m.). Po drodze mieszkańcy tych ziemi próbowali popełniać harakiri, prób samobójczych widzieliśmy sporo, rzucali się bowiem hurtowo pod koła nadjeżdżającego Palio, próbując sprzedać co tam każdy z nich miał. A były to z reguły geologiczne cuda, ametysty z Księżyca, kamienie, którymi Mahomet odganiał psy, meteoryty o właściwościach magicznych i inne cuda niewidy, każde zapewne za "speszial prajs maj frjend, only for ju". Puściwszy się z góry z przełęczy zapomniałem, że jesteśmy w Maroko, oazie cywilizacji i prawa na afrykańśkiej ziemi, w pewnym momencie zza krzaka wyskoczył milicjant i zatrzymał nas i jakiegoś klienta jadącego przed nami. Przestępstwo: 72 km/h zamiast 60 w terenie zabudowanym. Kara: 400 DRH!!! (36 e). Zaczęły się targi na migi, od razu stwierdziliśmy, że nikt "ne parle franse", bo tym językiem trzeba komunikować się w Maroku. Zapomnijcie o angielskim, hiszpańskim i polskim, nie wiele można nimi wskórać, aczkolwiek czasami coś da się. Zaczęły się targi, Marcin jako że pracował kiedyś na Placu Pigalle mówi co nie co w języku Moliera, ale nie dał po sobie poznać (lata praktyki w KGB w czyszczeniu kibli). Zastanawiało jak milicjanci potrafili określić naszą prędkość, jeśli nie mieli radaru. Stwierdziłem, że nie wierzę w moje przestępstwo, już nie pamiętam w jakim języku, wtedy milicjant daje mi krótkofalówkę i każe rozmawiać z kolegą, który ponoć gdzieś tam w tej wiosce siedział i zmierzył nam prędkość. Kabaret i tyle, zaczęła się 20 minutowa potyczka, oni wyciągają ręce po 40O DRH, my na przemian, że "no entiendo" i "że no euro, no dirham, no dolars, etudiantes, Polska very poor country". Atmosfera zaczęła się ocieplać, milicjant zaczął malować na ręce mi jakieś liczby, najpierw 72, ja na to 60, potem jakieś kółeczka, itp. itd. Doświadczeni polską rzeczywistością wyszliśmy z propozycją korupcyjną: 200 DRH, tyle maksimum mogliśmy poświęcić. Milicjanci chwilę się zastanowili, wzięli pieniądze i stała się rzecz niesłychana: wydali resztę 100 DRH i wręczyli pokwitowanie, czyli najprawdziwszy marokański mandat. Mandat był klasy pierwszej, a nie czwartej jaki początkowo chcieli nam dać, a wypisany jest na moje nazwisko. A nazywam się, proszę jak Was: Prawo Jazdy i urodziłem się 22.01.1982 roku :). Mandat sfotografowałem i umieszczę niedługo w galerii. Pożegnawszy się z sympatyczną drogówką, straciwszy po niecałe 12 zł na głowę, ruszyliśmy do Ait Benhaddou, tzw. kazby. Kazby to części ksarów, dawnych obronnych berberyjskich wiosek, zbudowane i z wielbładziego łajna i trochę z mączki ceglanej chyba, mają kolor pomarańczowy, przechodzący w brązowy i można sporo ich spotkać w tamtym rejonie. Ait Benhaddou jest naprawdę imponująca, zbudowana na wzgórzu, była miejscem kręcenia Lawrenca z Arabii, Jezusa z Nazaretu i Gladiatora, żeby tylko kilka z tzw. superprodukcji wymienić. To w Ait Benhaddou Gladiator zaczynał swoją gladiatorską karierę, zanim sprzątnięto go na arenach Rzymu. Ruszywszy dalej przedzieraliśmy się przez półpustynny, połgórzysty krajobraz, mijając kadry znane z "Babela", temperatura dawała się nam coraz bardziej we znaki, przejeżdżając przez wąwóz Todra i Dades sięgała już ponad 30-tu stopni. Piękne są to wąwozy, nam się już wtedy ściemniało, więc nie dane nam było ich zobaczyć w swej pełnej krasie, pustynia czekała. Przejeżdżająć przez marokańskie wioski i miasta tamtego rejonu trzeba cholernie uważać, nie ma tam akcji "bądź widoczny po zmroku na drodze", co chwilę pod koła wpycha się nie oświetlony rower albo motocykl. Wioski i miaste te dziwne są: z jednej strony arabski syf, brud i egzotyka, z drugiej anteny satelitarne na dachu i zimna Cola w każdym ze sklepów. Zbliżając się do Ergu, pustyni piaszczystej, do której zmierzaliśmy, trzeba było uważać na zasypane piaskiem fragmenty drogi - przy prędkości 100 km/h jazda jednym kołem w piasku, a drugim po czystym asfalcie mogła skończyć się klapą. Doświadczenie z Paryż-Dakar w końcu się nam przydało. Dojechawszy w końcu do oazy w której mieliśmy noc spędzić, Merzougi, tuż obok Erg Chebii, można było stwierdzić trzy rzeczy: a) na pustynii jest w nocy ciemno, b) na pustyni jest w nocy gorąco (gdzie te dobowe amplitudy po 50 stopni, o których opowiadały nam panie od geografii??), c) w oazach na pustynii w nocy życie często się musi toczyć, ze względu na upał. Zakopawszy się minimalnie naszym terenowym Palio w piasku, zostaliśmy więc szybko wylansowani przez pewnego Saharyjczyka, który wraz z żoną Francuzką prowadził uroczy pensjonat (50DRH za noc, pensjonat zwie się Isabele i Saharyjczyk gorąco prosił o jego rozpropagowanie) i na dobry początek zaprosił nas na powitalną miętową herbatę (wg zwyczju po 3 kolejce herbaty należy podziękować, czwarta kolejka to ponoć faux paux, czy jak to się pisze). Znając te zwyczaje (40 lat przeprowadzania karawan przez pustynię), grzecznie podziękowaliśmy z "szukram" na ustach, udając się na spoczynek, następnego dnia bowiem czekała już na nas gróźna pustynia - czyhająca zapewne na nasze niewinne żywota.

Powrót na tarczy z Maroka (24.V.07)

Maroko to syf, kiła i mogiła. Oczywiście można by się zachwycać tamtejszymi górami, pustynią, wybrzeżem i "miastami" (tak naprawdę to nie miasta, a sralniki), ale po co. No dobra, pojechałem trochę po tym Maroku, więc możę kilka słów ciepłych w tekście na jego temat jeszcze zamieszczę, ale to się jeszcze zastanowię. Maroko zaskoczyło już na samym początku, dla nas początkiem było lotnisko w Marrakeszu, spacerując sobie z samolotu do terminalu po płycie lotniska omal nie zostaliśmy przejechani przez samozwańczego bagażowego. Odprawa szybka, do Maroka nie trzeba wiz, za granicą czekał Marcin, dla którego Marrakesz nie miał już żadnych tajemnic, czekał bowiem na nas już prawie 4 godziny, co wystarczyło mu na przyswojenie arabskiego na poziomie średnio zaawansowanym, zapomniał tylko, że czyta się w arabskim od tyłu. Autobusem za 2 euro (kupa kasy jak na Afrykę) dostaliśmy się może z 5 km do centrum. Zakwaterowawszy się w hoteliku w medynie (60 DRH = 5,5 euro, generalnie płaciliśmy w Maroko od 25 do 70 DRH za noc, średnia ok. 50 DRH), ruszyliśmy na główny plac Marrakeszu, miejsce wg przewodników magiczne, a wg nas realistyczne, za dużo tam rąk wyciągnietych po kasę. Aha, zanim ruszyliśmy, trzeba było wytargować się o prysznic, bo miał być ponoć za cenę dodatkowych 10 dirhamów. Nie mieściło się to w naszych standardach, ale marokańskie standardy trochę odbiegają od naszych, proponuję żeby w Krakowie liczyć dodatkowo za łóżko w hotelu. Wspomniany plac to Dżema el-Fna, na którym kobry tańczą kankana, a małpy przybijają piątki z przechodniami. Pełno tam dziwnych grup czy to Berberów, czy to Nomadów, tworzą jakieś kółka, gibają się w rytm narodowych przebojów, czarownice przepowiadają przyszłość, wszyscy oczywiście wyciągając ręce po "co łaska". Odgoniwszy całe to towarzystwo udaliśmy się do pijalni soków owocowych, które na twoich oczach wyciska sprzedawca (3 DRM = 1 zł). Dobre te soki, ale żeby nie było zbyt słodko, ma tylko jeden kufel, z którego się pije, po każdym klieńcie płucze ten kufel w wiadrze z wodą o mocno podejrzanym składzie (H dwa O to nie jedyny jej czynnik). Marrakesz to generalnie część stara, z medyną, czyli można powiedzieć starówką, w której labiryncie można się zgubić, w której sukach sprzedają i wszystko i nic i część nowa, starająca się naśladować metropolie zachodnie, z bulwarami, McDonaldem, Sofitelem, smogiem i korkiem w tle. Nie wiadomo, którą część bardziej polecić, no ale pewnie tą pierwszą, można zjeść w niej np. niedobrego "tadżina" (gotowana wołowina powiedzmy z frytkami, narodowa marokańska potrawa), no i na każdym kroku można kupić dobre, wielkie, okrągłe bułki, jedną z niewielu rzeczy w marokańskiej kuchni, która mi smakowała. No więc to by było na tyle na razie, bo zamykają mi bibliotekę, obszerna relacja z Maroka już wkrótce, Maroko jest jednak nijakie. Ni to europejskie, bo wszystko tam mają co w Europie, ale jednak są za nią sto lat, ni to arabskie, ale muezzin śpiewa kiedy chce, alkohol się pije, kiedy się chce, a dziewczyny odkrywają co tylko zechcą. ;) Eh, czytam to co napisałem i jednak zbyt surowo Maroko oceniłem, więc w kolejnych odcinkach będzie miłe słowo dla niego i też.

Kolejna galeria i ostatnie przygotowania do wyjazdu do Maroka (14.V.07)

Klikajac linka ponizej można przeniesc się do kolejnej galerii, która obrazuje życie nasze codzienne w Madrycie. Warto przyjrzeć się jak pracujemy, jak bawimy się, jak przyglądamy się otaczającej nas rzeczywistości :) Z czystym sercem wyruszamy jutro do Maroka, cały poprzedni tydzień pracując nad przygotwaniem prezentacji o przyszłości sieci dostępowych. Prezentacje mogliśmy przygotować po hiszpańsku, skończyło się na angielskim, bo ta prezentacja pokazała nam dopiero jak ubogi jest jeszcze nasz hiszpański. Pogadać o dupie Maryny tak, kupić bilet do metra tak, zrozumieć sens tego co się do nas mówi - też tak, ale prowadzić naukową konwersację w tym języku - jeszcze niestety nie. Jako że jutro wyruszamy, to nie wiem jak będzie z relacją, może jej w ogóle przez ponad tydzień nie będzie, a możę wrzuci coś Szymon Cipol - tymczasowy opiekun strony. Zobaczymy, w każdym bądź razie my jutro wyruszamy do Maroka, gdzie zajadać się będziemy daktylami i wędrować po pustynii na tak zwanych górnlotnie "okrętach pustynii" i pewnie pić dużo Coca-Coli. Pozdro600.

GALERIA 6.

Nadeszła prawdziwa Hiszpania (11.V.07)

No to się zaczęło. Pod 30 stopni w ciągu dnia, pozamykane sklepy między 14 a 17, pospuszczane grube żaluzje, działająca w metrze i autobusach na pełnych obrotach klimatyzacja, dziewczyny zrzucające kolejne okrycia. Skończyła się zabawa dla grzecznych chłopców w Hiszpanię, którą mieliśmy od z góry 3 miesięcy, gruba kołudra, zimowa kurtka, jakieś deszcze i wiatry. Prawdziwa Hiszpania pokazuje swoje pazurki, skutecznie kładąc swoich obwateli do łóżek w czasie popołudniowej sjesty. Nam chyba takich atrakcji za mało, bo przenosimy się w poniedziałek dobrych kilkanaście seterk kilometrów na południe. W poniedziałek o 18.10 liniami Atlas Blue (mało wiarygodne, trochę jak Air Polonia, ale jak mają powtarzać ich los, to może dopiero od czerwca?)za 30 euro ruszamy do Marrakeszu, po drodze dokonujemy zakrzywienia czasoprzestrzenii, by o... 18.05 wylądować na miejscu. Mimo że Łukasz to fan Titanica i jego bohaterów, podążający "W stronę Marrakeszu" śladami Kate Winslett (następna będzie Tajlandia i The Beach Leonarda di Caprio?), a Marcin to amant w stylu Humpraya Bogarta, szukający prawdziwej miłości również i w Casablance, ta wyprawa to będzie prawdziwe życie, nie film. Z powodu nadwerężonych finansów i niezbyt mocnej pozycji na naszej uczelni nie możemy spędzić w Maroku zbyt dużo czasu. Wylot jest w poniedziałek, już o 14.30 będzie na marokońskiej ziemi czekał Ibn Marcin, który przybywa tymi samymi liniami co my, tyle, że z Mediolanu. W 8 dni zrobić trzeba będzie całe Maroko, poczynając od Marrakeszu, Fezu, Agadiru czy Casablanki, na wąwozach Warrazat, przełomie Dades, Saharze i górach Atlas kończąc. Nie spoczniemy dopóki nie zdamy z tego relacji! W kolejny wtorek opuścić trzeba będzie Maroko, w ten sam dzień wpłynąć do Gibraltaru, aby tam uścisnąć dłoń namiestnika królowej brytyjskiej, zjeść fish and chips z miejscowymi dżentelmenami w melonikach i wdrapać się na The Rock, przywitawszy się tam z jedynymi osiadłymi na wolności w Europie małpami. Następnego dnia Granada i osławiona Alhambra, aspirująca do tworzonej listy nowożytnych cudów świata, w nocy ze środy na czwartek wypadałoby już być w Madrycie. Wypadałoby, bo przyjechaliśmy tu studiować, a nie podróżować, jeśli ktoś jeszcze śmiałby w to wątpić! P.S. Nieoczekiwanie na licznku stuknie mi 4-ty kontynent, po Europie, Azji, Australii i Oceanii przychodzi czas na Afrykę, Marcin do tego dorobku dodaje jeszcze Amerykę Północną, nie wiadomo do końca jak sprawa ma się z Łukaszem, może był kiedyś na all inclusive w Tunezji ze swoją Dzidzią i nie chce się przyznać, ale ten człowiek pełen jest niezgłębionych tajemnic :)

Kulturalny i wysportowany weekend - czyli taki jacy jesteśmy (7.V.07)

Dziś po raz kolejny trener Realu wystawił mnie do gry. Niestety, kolejny raz nie wyszedłem na boisko w wyjściowym składzie. Tzn. nie na boisko, tylko na stadion i nie trener, a miejscowy Justus, ale to przecież niewielka różnica. Mój dorobek meczowy na obecną chwilę przedstawia się więc następująco: od 15' meczu z Betisem Sewilla, od 78' z Osasuną Pampeluna, od 50' z Valencią i dziś od 45' w spotkaniu na szczycie z Sevillą. Tym razem skorzystałem z dobroci wypisz wymaluj naszego Gulczasa, który w przerwie opuścił stadion wraz z karnetem kogoś z rodziny, kogo zostawił na trybunach stadionu. Zostawił i wziął jego karnet, gdyż chciał komuś zrobić przyjemność, a że padło na mnie - cóż, pewnie wyglądam jak łajza ostatnia, więc to mnie wybrał z grupki pięciu stojących pod jedną z bram. Weszliśmy razem, mimo niewielkich sprzeciwów ochrony, która czuła w tym jakiś spisek, pozostawiwszy nieszczęśliwego Łukasza przed wejściem zająłem miejsce tuż za bramką Ikera, tylko tam były wolne miejsca, ciężko dziś byłoby szpilkę gdzieś wsadzić. Ale to przecież mecz na szczycie, Real dzięki zwycięstwu 3:2, 2 czerwonych kartkach i całkiem niezłym meczu zajmuje drugie miejsce w tabeli, zapowiada się niezła końcówka sezonu, co nie jest najlepsze dla nas, gdyż ludzie będą tłumnie chodzili, a i ochrona będzie podwójna.:) Wcześniej wybraliśmy się do Museo de America. Blisko Moncloa, blisko naszego uniwersytetu, można naprawdę polecić wizytę w tym pięknym przybytku. Znajdują się w nim rekwizyty, które Hiszpanie ukradli, bo jak to nazwać inaczej, z obu Ameryk. Ukradli podobnie jak Anglicy ukradli niektóre kolumny ze świątyni na Akropolu, czy kamień z Rosetty i przetrzymują je w British Museum, ukradli podobnie jak Francuzi, którzy w Luwrze parę kolonialnych skarbów też przetrzymują. A mieli skąd te cuda na kiju Hiszpanie przywozić: Peru, Chile, Wenezuela, Kuba, Haiti, wszystkie te karaibskie wyspy, Meksyki, Salwadory, Honduras, tam Hiszpanie choć przez chwilę rządzili w przeszłości. Pełno w muzeum pamiątek z czasów Majów, Azteków i Inków, co poniektóre bajery udało mi się nawet sfotografować, gdy tylko panie pilnujące nie patrzyły na ręce, co będzie można zobaczyć już niedługo w kolejnej galerii, która będzie musiał ukazać się najpóźniej w następny poniedziałek. Wtedy to bowiem zmierzać już będziemy "w stronę Marrakeszu", trzeba będzie w końcu sprawdzić czy ta Afryka taka dzika, Chałupy welcome to...

El Escorial (4.V.07)

Długi weekend to w Hiszpanii inna kombinacja niż w Polsce. Nie ma na rynku ofert z rodzaju weź 4 dni wolnego, będziesz miał 15 dni urlopu, a to dlatego, że nie obchodzi się tutaj o dziwo święta Konstytucji 3 Maja. Jak na kraj rządzony przez socjalistów przystało 1 maja oczywiście jest dniem wolnym od pracy, 2 maja to święto Madrytu, też w tym mieście wolne od pracy, za to trzeciego wszyscy już grzecznie siedzą w szkołach i pracy zakładach, budując nową Hiszpanię. Nie mieli w tym roku szczęścia lokalesi do długich weekendów, najpierw przyszło im w deszczu i mrozie, jak na tutejsze oczywiście standardy, spędzać Semana Santa, teraz od dobrego tygodnia pada i nie wychodzi powyżej piętnastu stopni. Po co komu przy takiej pogodzie Costa Brava, czy Costa del Sol. Jako ze w środę zawsze można coś fajnego za darmo zobaczyć, postanowiliśmy zaoszczędzić po 9 euro, bo tyle kosztuje Escorial i udać się tam stałą grupą powiększoną o występujące gościnnie w Madrycie siostrę Łukasza oraz koleżankę Gosi. Na pewno nie żałują tego wyjazdu, Cercanias Renfe z Atochy po godzinie dowiózł je właśnie do Escorialu - największej hiszpańśkiej budowli renesansu. Surowy i prostokątny kształt w ogóle nie przypomina cudów jakie w tym okresie budowano np. we Włoszech, a bardziej zabudowania aresztu śledczego na Montelupich. Budowę Eskorialu zlecił Filip II, który chciał zamknąć się w pałacu i rządzić stamtąd światem za pomocą "kartki papieru", do tego stopnia cenił sobie surowość i miał urazę do zbytku, że zafundował pałac za pewnie kilka miliardów euro. Następcy, którzy tworzyli pałac, nie mieli już takich skłonności, czego np. można być świadkiem oglądając wystawny grób nieślubnego potomka króla Karola I. W Eskorialu pochowani są wszyscy hiszpańscy królowie, ale krypty nie przewyższają specjalnie tych na Wawelu. O Eskorialu nie będzie osobnej kartkówki, pamiętamy tylko kilka szczegółów: pracę zakończono pod koniec XVI wieku, król Filip II łoże śmierci ustawione miał już na terenie kościoła, w którym bez przerwy odprawiano za niego msze, pochowani w Eskorialu są władcy hiszpańscy, mury zewnętrzne mają 207x153m, w środku znajduję się 1250 drzwi, 100 klatek schodowych i 16 km korytarzy, a nie daleko Eskorialu urządzał imprezy w rodzinnej hacjendzie pewien cieszący się sławą playboya młodzieniec - obecny król Juan Carlos, którego nawet jacht nazywa się "łajdak". Ciekawe losy ma też mój współlokator, może królem nie będzie, ale pracuje na 3 zmiany w gazowni (nie zna się osobiście z Krystyną) na stanowisku portiera, nie byłoby w tym wiele dziwnego, gdyby nie to, że jest dyplomowanym lekarzem medycyny...



Obowiazkowa galeria + relacja ze wsi (30.IV.07)

Dzis 30-ty, wiec galeria, troche po macoszemu potraktowana, co miałem, to dałem, czym chata bogata, rzuć kamieniem, a nożyce się odezwą, itp., itd. Są w niej zdjęcia i z Portugalii, i z Madrytu, i z jakiegoś meczu Realu, i z Alcala de Henares i z kto to wie, skąd jeszcze. Aha, z Alcazar de Rey, wsi, do której udałem sie wczoraj z Javierem i z Karoliną. To mój debiut w hiszpańskim pueblo, mogę powiedzieć, że nie różni się ono wiele od polskiej Koziej Wólki. Przede wszystkim dlatego, że wszyscy sie w takim pueblo znają i są w mniejszy lub większy sposób spokrewieni. Idąc przez wieśc co chwile było: tu mieszka Stasia (Juanita), siostra bratowej, tam Czesiek (Javier), czeladnik kuzyna, tam jest stodoła Zenka (Raula), oo, a tam idzie Paulinka (Begona), siostra Zygfryda ze strony Chojeckiej... I tak w nieskończoność, ale miłe to, że w dobie wielkich blokowisk, gdzie mało kto utrzymuje jakieś kontakty, tak wszystko ładnie i miło w tej wsi funkcjonuje. Wieś też ma swoje tragedie i ciekawostki, ostatni utopił się w stawie ojciec wraz z synem, a podczas nabożeństwa Wielkopiątkowego runął tuż zaraz za księdzem, olbrzymi, kilkumetrowy krzyż, restaurowany od tego czasu w lokalnym, romańskim kościele. La vida... Z ciekawostek, zaobserwowanych po drodze, potwierdziło się jakie złodziejstwo mają w Hiszpanii, na stacjach typu naszej BP najpierw idziesz i płacisz w kasie, dopiero wtedy kasjer odblokowywuje dystrubutor na żądaną kwotę. Się trochę zjeździło, ale takiego dziadostwa nie widziałem nawet na mojej ulubionej Słowacji.

GALERIA 5.

Co laczy Justo Gallego z madryckim deweloperami? (28.IV.07)

Madryccy deweloperzy to absolutna ekstraliga swiatowa, jeśli chodzi o stosunek zyskow do wlozonych nakladow pracy. Prawie jak akcjonarisze Banku Slaskiego, choc ci musieli sie chwile nastac, żeby zarobic te 1300 bodajze procent. To naturalna koleja rzeczy nastepna fucha bylych politykow, prezesow i kierownikow, szefow wszystkich szefow i pozostalych dygnitarzy. Deweloperem zostal tez m.in. Florentino Perez, były prezes Realu, od którego mieszkanie kupil przyszly malzonek mojej kuzynki. Mieszkania w Krakowie maja caly czas kilka niezaprzeczalnych przewag nad tymi z Madrytu. Po pierwsze sa tansze i to znacznie, o czym już kiedys pisalem, oczywiście w liczbach bezwzglednych, a po drugie udaje się czasem posiedziec z wlasnymi myslami, oczywiście jeśli się je posiada ;) - z racji tego, ze nasi budowniczowie, pan Wiesiek i pan Staszek uzywaja do budowania czegos wiecej niż kartony i plasteline, a ze czasem nie ma kąta prostego miedzy scianami, sufitem czy tez podloga - zdarza sie. Oto krotka lista tego, co dzieki oszczednosci na materialach budowlanych budzi mnie podczas snu: a) kapiaca i zlatujaca z wysokosci 10 cm woda z kranu w lazience (a wbrew obiegowym opiniom nie mieszkam w wannie), b) sms'y przychodzace do sasiada w pokoju obok (a dźwięk ma wylaczony i nie dostaje za duzo long'ow), c) przyciszona rozmowa w salonie kulturalnego kolegi, który wie, ze ja spie, bo ciezko pracuje (rozmowa ta toczy się w pokoju oddzielonym od mojego dwiema parami drzwi), d) kaszel babci dwa pietra wyzej, e) sasiad bioracy kąpiel pietro wyzej (albo ze trzy pietra wyzej), f) fizyczna milosc, bo należy odroznic ja od psychicznej, uprawiana przez Niemcow kilka lokali dalej, g) zapachy dochodzace do nozdrzy z kazdego okolicznego mieszkania. To ostatnie dlatego, ze praktycznie w kazdym hiszpanskim budynku jest patio, cos na ksztalt komina znajdujacego się wewnatrz, o powierzchni powiedzmy 20m2, gdy wychylisz sie mocno przez okno możesz zobaczyc niebo, a gdy się nie wychylisz możesz spokojnie zobaczyc, co robia wszyscy sasiedzi na pietrze twoim, nizszym i wyzszym, oczywiście ci z naprzeciwka. Trzeba uwazac, żeby nie wychylic się tak, aby już nigdy nic w zyciu nie zobaczyc. Co do mojego mieszkania, to sprawuje się calkiem niezle, ale zadnemu pedantowi nie zycze, aby zamieszkal w gospodarstwie prowadzonym przez samych mezczyzn.



Korzystajac z tego, ze nigdzie ostatnio (czyli od 4 dni) nie byłem, cos może napisze o wycieczce, która sobie strzelilem jeszcze przed Wielkanoca. Autobusem podmiejskim za 3,60 euro udalem sie do Mejorada del Campo, gdzie niejaki Justo Gallego, liczacy sobie lat 80, od dobrych 45 buduje... katedre. Nie jest to zwykla katedra, tak zwykla jak na przykład Notre Dame, Sagrada Familia, czy na Wawelu, ale katedra tworzona z materialow, które pochodza z recyklingu. Oczywiscie jest tam troche betonu i cegiel, no ale tak być musi, jeśli byle wiatr ma tego nie ruszyc, cala ta katedre senor Justo Gallego buduje sam! Cos w jego zyciu się kiedys stalo, postanowil poswiecic sie tylko tej budowie, czerpiac z tego, co dadza mu ludzie, a liczy sie kazda pomoc: i ta finansowa, i ta w postaci pudelka po Cola Cao, kanistrze na gazoline czy kol z roweru dziadka. Pomogla tez w jej budowie reklama napoju Aquarius, można zobaczyc ja tutaj, a nie, pardon, tam jest film o katedrze, reklama jest tutaj. Szacunek dla tego czlowieka, pozostaje mieć tylko nadzieje, ze skonczy swe dzielo przed smiercia, co pewnie musi kiedys nastapic. Co ciekawe katedra miesci się przy ulicy Antonio Gaudiego, wielkiego katalonskiego architekta, ktory tez budowal bez planow, ktory również cale zycie glownie poswiecil Sagrada Familia i który tez uwazany był za dziwaka, a któremu teraz wladze Barcelony powinny wystawic pomnik wiekszy niż miala Armia Radziecka, generuje bowiem pewnie zza grobu Gaudi miliardowe dla Barcelony zyski. Z liczb opisujacych katedre warto przytoczyc kilka: wnetrze katedry liczy sobie 800 m2 powierzchni, kopula znajduje sie na wysokosci 37, a wieze siegaja 60 metrow. Moze jeszcze kilka slow z kartki, która wisi przed katedra, a ktora napisal sam Justo: "Nie istnieje żadna data mowiaca o zakonczeniu budowli. Ogranicza mnie tylko ostatni dzien, który Jezus mi da, abym mogl pracowac przy niej i po którym cieszyc się tylko będę z tego co zbudowalem dla Niego. Chcialem zapewnic, ze do konca swych dni bede tutaj pracowal, dzieki wielkiego pomocy, która Panstwo mi daja. Wszystko to robie, aby Pan był z nas dumny i abysmy kiedys mogli zasiasc u Jego boku." Mimo tych chwalebnych slow, warto uwazac zwiedzajac katedre Justo Gallego, gdyz nie ma on zadnego budowniczego wyksztalcenia, a cala swa edukacje zakonczyl na szkole podstawowej :).

Alcala de Henares (25.IV.07)

Wracajac do szarej madryckiej rzeczywistosci warto pochwalic kolejny raz metro, uwierzcie albo i nie, ale od czasu naszego przyjazdu otwarli lub otworza w najblizszym czasie 65 stacji!!! Nie, nie pomylilo mi się i nie wcisnalem rownoczesnie 6ki i 5ki na klawiaturze. Jedne ze stacji sa kosmiczne, drugie przeszly tylko mala rewitaminizacje i lifting, trzecie to skromne peroniki ulokowane gdzies kolo blokow, ale liczba jest trzeba przyznac co najmniej przyzwoita, ciekawe kiedy metro w Madrycie zaatakuje 4-ta pozycje na swiecie, dzis jest za Londynem, Paryzem, Moskwa i Tokio. Zobaczmy ile stacji metra otwiera sie w najbliszym czasie w Warszawie... z tego co pisza w Wikipedii, to aktualnie buduje sie 6 nowych, a istnieje juz 17. Ale pewnie coz to beda za stacje, marmurem wykladane, greckimi rzezbami ozdabiane, czystoscia lsniace, gwoli przyzwoitosci nie wspomne nic o metro krakowskim, o którym pisal kiedys prof. Jajszczyk z Katedry Telekomunikacji (artykul dostepny np. tutaj), czlowiek swiatly, który kiedys dal mi nawet plus trzy z egzaminu, doskonale oceniajac poziom mojej wiedzy. Dziekujemy serdecznie prezydentowej Madrytu za tak powazne potraktowanie naszego przyjazdu do stolicy Hiszpanii, miejmy nadzieje, ze po naszym wyjezdzie stacje nie zarosna chwastami. Sprawnie dzialajaca komunikacja jest nam bardzo potrzebna, przeprowadzilem się bowiem znow, tym razem można mnie znalezc na stacjach Aluche lub Fanjul, w poludniowej czesci Madrytu, za soba mam już pobyty na polnocy i wschodzie miasta, generalnie mieszka się niezle, dziele domowe ognisko z dwoma hiszpanami, ich wielkim problemem jest to, ze pala i nie zbyt często po sobie sprzataja, wiec nie wiadomo, jak uloza sobie w przyszlosci zycie. Pewnie maja i wiecej wad, ale na razie dobrze je przede mna ukryli. Spelnilem swoje marzenia, na uniwersytet mogę jezdzic Przewozami Regionalnymi, dobrze zintegrowanymi z metrem, w porownaniu z 48 minutowym przejazdem z poprzedniego mieszkania, 42 z obecnego jawi sie jako mrugniecie oka. Ostatnio wykorzystalismy je (Cercanias, nie oczy) do przejazdu do Alcala de Henares, wsi pod Madrytem, gdzie ponoc urodzil sie Miguel de Cervantes, taki nasz Adam Mickiewicz, znany z przygod Don Kichota i Sancho Pansy i pewnie z kilkudziesieciu pomniejszych dziel, bo klimat hiszpanski sprzyja plodnosci, nie tylko tej literackiej. Mozna to było zobaczyc wlasnie w Alcala, już nikt nie będzie mogl zakwestionowac zwiazku bociana z pojawieniem się dziecka, na kazdym dachu w Alcala znalezc można gniazdo bocianie, a ulice pelne sa matek z wozkami albo z brzuchami. Z reguly narodowosci rumunskiej i polskiej, bo te grupy upodobaly sobie wlasnie Alcale, stad wyruszyla 11.03.2004 feralna kolejka, w ktorej podczas zamachow terrorystycznych zginelo bodajze trojka Polakow. Alcale de Henares odwiedzilem z Ela, tym razem musze zgodzic się z przewodnikiem, ze jest to, cytuje: "jedno z tych miejsc, w których po obejrzeniu kilku atrakcji nie warto zatrzymywac się na dluzej", w przeciwienstwie do miejsc, które przewodniki zachwalaja slowami w stylu: "nawet po 30 latach nie obejrzysz wszystkiego, warto przyjrzec się kazdej cegle i posluchac jak szepcze cos do ucha swojej sasiadce". Do Alcali de Henares można przyjechac, ale nie trzeba, gwoli sprawiedliwosci trzeba dodac, ze maja tam piekny uniwersytet, drugi najstarszy po tym w Salamance, ale ja musze w koncu skonczyc z tym studiowaniem, za dlugo mi się to wszystko ciagnie. Zainteresowanym Alcala specjalistom dziedziny opisze krotko niektóre jej elementy: bajeczna fasada w stylu plateresco, kasetonowy sufit artesonado, utrzymany w stylu mudejar oraz wielka aula paraninfo. Mam nadzieje, ze zrozumiane, a powtarzal nie bede, już niedlugo kartkowka. To co wiedziec się powinno jeszcze wiedziec to to, ze w Alcala de Henares znajduje sie najstarszy zachowany teatr publiczny w Europie oraz to, ze Casa Natal de Cervantes (czyli dom urodzin Cervantesa) ma nie wiecej niż 40 lat zycia. To zbyt powazna strona, żeby komentowac takie glupoty :)Wiecej zdjec z Alcali na koniec miesiaca w tradycyjnej galerii.



Arive derci Portugalio! (21.IV.07)

Konczac temat Portugalii warto zwrocic uwage na zbieznosc naszej tam wizyty z wyborem Polski na gospodarza Euro 2012. Malo kto wie i pewnie malo kto uwierzy, ale sporzadzony przez nas raport z tego co widzieli my i slyszeli my pozwolil wyeliminowac bledy polskiej kandydatury, co dalo nam tyle radosci ostatniej srody. Przez lata bedzie wspominac sie Listkiewicza, Olkowicza, Lipca, Olka Malego Kretacza i Tych Dwoch CO Ukradli Ksiezyc nie wiedzac o tym, ze z tajna lamana przez poufna misja byli tam Pilch i Gabrys. Osobista wizytacja dwoch stadionow w Lizbonie, stadionow w Porto i Aveiro, a takze pobyt w promieniu kilku kilometrow od stadionow w Coimbra i Faro sa tego najlepszym dowodem. Ale coz, jedyne na co moga liczyc tajni agenci, to co najwyzej uscisk krolowej. To co trzeba w Portugalii przezyc to Lisbon Story. Do Lizbony mozna od poludnia wjechac dwoma mostami. Jeden z nich to prawdziwe arcydzielo, drugi niewiele mu ustepuje. Pierwszy ma ok. 8 km, ciagnie sie nad rownie szerokim rozlewiskiem Tagu, ktory w tym miejscu wpada do Atlantyku. Drugi jest znacznie krotszy, ale i tak Most Debnicki wyglada przy nim jak kladka dla liliputow. Przypomina most w San Francisco, ktore chyba ktos budowal na podstawie zdjec wlasnie z Lizbony. Z tego co pamietam z Nasha Bridgesa, SF tez lezy na wzgorzach, tez mozna sie przemieszczac stylowymi tramwajami, Golden Gate to wypisz wymaluj lizbonski most, tylko gejow jakby mniej. Sporo w Lizbonie jest imigrantow, trudno w to dzis uwierzyc, ale Portugalia byla w polowie ostatniego stulecia wielka potega, w jej wladaniu byly m.in. Brazylia, Angola, Mozambik, Wyspy Zielonego Przyladka i inne pomniejsze miejscowki. Przyszly jednak na Portugalie zle czasy, po odzyskaniu niepodleglosci przez wymienione kolonie zwalilo sie do Lizbony tysiace Portugalczykow, ktorzy stracili dobre posady, a oprocz szeroko pojetego zarzadzania i administrowania niewiele umieli robic. Po kilku latach wslad za nimi ruszyly gromady Angolczykow, Brazylijczykow, ktorych potomkowie do dzis prosza na ulicach nie tylko o wino. Wracajac do naszej Lizbony, wjechalismy do niej osmio kilometrowym mostem Vasco da Gamy, ktory tez byl Portugalczykiem (Vasco, nie most, jak pamietacie z jezyka polskiego most nie jest osoba). Przejazd nim robi olbrzymie wrazenie, czlowiek kurczowo trzyma sie kierownicy, zeby nie spasc razem z zaloga do oceano-rzeki. Zawiewa raz z lewej, raz z prawej, Corsa jawila sie jako prawdziwa lupina targana przez zywiol powietrza i wody. Po szczesliwym przejechaniu przez most i dotarciu wzdluz wybrzeza do centrum, na wybrancow czeka niespodzianka, od razu moge polecic w tym miejscu pensjonat Iris, lezacy tuz obok stacji metra Restauradores, gdzie cena za dobe to tylko 30 euro za 3 osoby. Wprawdzie pensjonat nie zwyciezy na pewno w kategorii najczystszych i najbardziej nowoczesnych tego typu miejsc w Europie, ale cena i polozenie wynagradzaja wszystkie niedogodnosci. To co godne polecenia w Lizbonie to na pewno tramwaje i windy. W starym dobrym stylu wczesnych lat piecdziesiatych, do ktorych podobnie jak w Londynie jeszcze do niedawna bywalo w autobusach, mozna wskakiwac i wyskakiwac w czasie podrozy. W ladnym, gustownym zoltym kolorze sa takze tramwaje laczace gorne i dolne dzielnice, mijajace sie w polowie jak kolejka na Gubalowke, ale bardziej topowe i chilloutowe.No i na koniec prawdziwe windy, jezdzace jak Pan Bog przykazal w pionie, mozna nimi dostac sie np. do Barrio Alto, dzielnicy Lizbony polozonej wysoko na wzgorzu, gdzie czas jakby zatrzymal sie kiladziesiat lat temu, rzadko zagladaja tam samochody, a nad glowami rozposciera sie morze prania, rozwieszonego na sznurkach pomiedzy sasiadujacymi po dwoch stronach ulicy kamienicami. Hmm, co jeszcze fajnego w tej Lizbonie mamy... jest posag Chrystusa, wzorowany na tym w Rio de Janeiro, ktory goruje nad miastem i z ktorego jest calkiem przyjemny widok na okolice. Jest dzielnica Belem, a w niej wieza, z ktorej zegnano wyplywajacych w swiat wielkich odkrywcow, jak rzeczony Vasco da Gama, Ferdynand Magellan czy Amerigo Vespucci, aczkolwiek tego ostatniego portugalszczyzny nie jestem pewien. Za Belem rozposciera sie juz tylko wielki ocean, teraz juz wiemy, ze na nim czekaja po drodze Madera, Azory czy inne Kanary, a potem Manhattan i inny New York, a w nim praca na domkach, na Greenpoint czy nazwanym na moja czesc Jackowie w Chicago, ale wtedy zeglarze mogli miec stracha, zreszta uzasadnionego, bo Magellan do Europy niestety juz nie wrocil, ginac gdzies bodajze na Pacyfiku. Z Lizbony wyruszylismy w kierunku Fatimy. Pewnie wiekszosc zna ta miejscowosc, nawet najwiekszym heretykom powinna cos mowic, na poczatku XX wieku objawila sie tam pastuszkom Franciszkowi, Lucji i Hiacyncie Matka Boska, o ktorej to historii opowiadala mi podczas blogiego dziecinstwa babcia, na czesc tego wydarzenia stoi tam teraz wielka swiatynia z placem wielkosci pewnie tego watykanskiego. Nawet wielcy grzesznicy, a pewnie jechali tacy i z nami ;) pochylili glowy w tym miejscu, choc tasmowosc odprawianych tam mszy sw. w roznych jezykach moze troche przerazic. Matka Boska objawiala sie ponoc w dwoch miejscach, pod dwoma drzewami, jedno z nic zostalo totalnie zniszczone, ludzie brali galezie i jego pozostalosci jako dewocjonalia, drugie drzewo trzeba bylo wiec profilaktycznie ogrodzic. Miasto Fatima zyje tylko dzieki pielgrzymkom, mi w oczy rzucil sie pieciogwiazdkowy hotel Fatima Plaza, lezacy tuz obok sanktuarium. Coz, nie tylko biedni prosza, moze tez i bogaci dziekuja? Obiecawszy sobie poprawe, jedni wczesniej, drudzy pozniej ruszylismy do Coimbry, gdzie zatrzymawszy sie u pewnej czeszki z HC odkurzylismy zawsze smieszna dyskusje na temat naszych jezykow, bo czyz nie smiesza Was zawsze i wszedzie slowa i sformulowania takie jak: smaticzku na paticzku (parasol), rychlik (pociag pospieszny), nietoperek (batman), dachowyj zasraniec, whitney houstonova, zmarzliny i potraviny, a takze czasownik szukac (spolkowac)? Zdenerwowani cenami wynajmu mieszkania (180 euro za 2 pokoje, pamietajmy o 300 euro za izbe w Madrycie) ruszylismy dalej na polnoc, o czym wspominalem juz wczesniej, spokojnie jak na wojnie lapiac lot z Porto do (nie)pieknego Madrytu, ktory coraz bardzie nas meczy, ktory ma jednak jedna wielka zalete, a mianowicie niezbyt dobry system ochrony na Santiago Bernabeu, ktory dzis znow sprobujemy przelamac bo zapowiada sie wielki mecz Realu z Valencia! Po trzech zamieszczonych tu notkach o Portugalii, po dwoch galeriach zyje nadzieja, ze kraj ten poznaliscie na tyle dobrze, zeby moc o nim dyskutowac na przyklad na imieninach albo i randce, taka rola tej strony, aby leniom, czy tez pracusiom podac na monitor to, czego sami nie moga dosiegnac w obecnej chwili:) Pamietajcie, ze wykonujemy na Polwyspie Iberyjskim misje, niebezpieczna i trudna, majac przy tym nadzieje, ze przyszle pokolenia czerpac beda z niej wielkimi garsciami ;).

Portugalia c.d. (17.IV.07)

Po powrocie z Portugalii juz nic nigdy nie bedzie takie samo. Wlasciwie nie wiem dlaczego i co mialoby sie zmienic, ale tak warto zaczac ta relacje. Pojawilismy sie w Faro we wtorek wczesnym popoludniem, juz lotnisko zwiastowalo ciekawy kraj, z samolotu do terminalu podjezdzalo sie autobusami przypominajacymi nasze slawne "ogorki", na ktorych juz widok niektorzy dostawali choroby komunikacyjnej, zwanej potocznie tez pawiem. Troche dobre wrazenie zepsula nam wypozyczalnia samochodow, oferujac nam Opla Corse 1.2 na 3 dni za 182 euro. To najnizsza cena jaka udalo sie znalezc, samochoc dostalismy w promocji na troche ponad 3 dni. Wysokie ceny za takie uslugi to chyba domena krajow niezbyt dobrze rozwinietych, pamietam, ze w Nowej Zelandii koszt takiej przyjemnosci byl 3 razy nizszy, mimo jednak tego, ze oba kraje mozna swobodnie porownac - jeden to koniec swiata, a drugi Europy. Suma sumarum Corsa spisala sie swietnie, przejechawszy 920 km chciala jeszcze i jeszcze, mimo 5 grubasow w srodku i bagaznika pelnego walizek (Gosia wziela 7 par butow, Lukasz zapas kremow Nivea na handel, a Adam rower) ;). Pierwszym przystankiem bylo Faro i od razu zachwytom nie bylo konca. Portugalia jest dosyc ciekawym miejscem. Jezyk nalezy chyba do rodziny jezykow romanskich, pelen jest dzwiekow znanych z naszej polszczyzny, co spowodowalo, ze juz w drugim dniu moglismy swobodnie miedzy soba po portugalsku rozmawiac :). Wraz z poziomem bogactwa nie idzie czesto inteligencja, Portugalczycy maja znacznie wiecej do powiedzenia na temat swiata niz ich o wiele bogatsi wschodni sasiedzi, a co najwazniejsze, ucza sie obcych jezykow! Swobodnie dogadasz sie po angielsku w tym kraju, co w Hiszpanii przyjdzie Ci z rownie wielkim trudem jak znalezienie polityka SLD, ktory nie bral. W Portugalii zycie biegnie znacznie spokojniej niz w Hiszpanii, w co jednakowoz pewnie trudno uwierzyc. Ulice sa wyludnione, w sloncu wygrzewaja sie spasione, dzikie koty (z Minnesoty?), na glownym rynku w Faro przyjemnie jest sobie zerwac dojrzala i slodka pomarancz, ryzykujac przy tym pogonienie przez miejsowego Azora, a wieczorem posiedziec w kawiarni przy kawie, ktora w Portugalii jest niewiele drozsza niz w automacie na szacownym AGH´u, a czy lepsza niech kazdy sam zgadnie. Wprawdzie zarabia sie w Portugalii znacznie gorzej niz w reszcie Europy (nawet pasterze w Grecji kasuja lepiej!), to jednak na ulicach znacznie wiecej widac luksusowych bolidow, niz nawet w Madrycie. Zastaw sie, a postaw sie, maksyma bliska i odleglym od nas o 3500 km Portugalczykom. Faro jest wprawdzie troche zaniedbane, ale i tak nikt nie moze mu odmowic uroku. Co do Algarve, to jest to najladniejsze portugalskie wybrzeze, pelne pol golfowych, apartmentowcow, ale tez i przyjemnych zatoczek wsrod klifow, w ktorych niejeden nudysta znajdzie odrobine ciszy i intymnosci, a takze namiastke Australii, bo bardzo podobne widzielismy z Marcinem w poludniowej Australii, do ktorej przyszlo nam leciec prawie 3 dni, w przeciwienstwie do 3 i kawalka godzin z Warszawy do Lizbony. Co ciekawe, bardzo latwo i tanio mozna w Portugalii spedzic przedsionek lata. Gdy nie ma jeszcze sezonu, ale gdy mozna juz przyjac na cialo troche promieni slonecznych i nie trzeba byc morsem,aby wchodzic do oceanu, mozna wynajac chatke na 10 osob na nalezacej do Portugalii, lezacej blisko od brzegu wyspie za jedyne 60 euro, co daje cene mniejsza niz kwatera u pani Stasi w Murzasichlu. My za to W Faro zamieszkalismy u niejakiego Bezugha, ktory przyjal do swojego apartamentu 5 naszych sztuk, zaprowadzil do miejscowej swietlicy, gdzie zaspiewaly dla nas fado matka i corka, ostentacyjnie okazujac niechec do wykonywanej przez rywalke muzyki. Fado troche przypomina zawodzenie kojota, ale jesli Slowacki wielkim poeta byl, to i fado nalezy sie zachwycac...





Porto - miasto, porto - wino. (16.IV.07)

O Lizbonie jeszcze napisze, bo to przeciez stolyca, ale najpierw pare slow o Porto, portugalskim Krakowie, ktory rowniez bywa straszliwie krzywdzony przez wladze centralne, ale ostatnio i dla niego powialo dobrze. W calej Portugalii na kazdym kroku widac korzysci, ktore przyniosly Mistrzostwa Europy w pilce noznej w 2004 roku, na przykład ciekawy jest wjazd do Porto od strony Aveiro, miasta ok. 70 km na poludnie. Mozna bowiem od strony Aveiro wjechac dwoma autostradami - platna i bezplatna, obiema o podobnej dlugosci, obiema milymi do prowadzenia, jednej wybudowanej specjalnie na Euro, drugiej stojacej tam od boomu zwiazanego z przystapieniem Portugalii do UE w 1986 roku, a co za tym idzie, z potokiem pieniazkow plynacych z Brukseli. Pol ksiezniczki i krolestwo temu, kto zgadnie, ktora autostrade wybralismy. Porto przezywa teraz jednak swoje 5 minut, wybrano je europejska stolica kultury, odremontowano elegancko 2 stadiony, na ktorych grali (bo my nie gralismy) 3 lata temu, zaczeto budowac nawet metro, ktorego wagoniki sa prawie identyczne z naszym szybkim tramwajem i zdecydowanie za rzadko wjezdzaja pod ziemie, ale przynajmniej sa szybkie. Wedlug standardow portugalskich trzeba by wybudowac jakis tunel w Krakowie, puscic nim przez 500 metrow na przykład 7-kę i będzie można to nazwać metrem! Wypisz wymaluj wiec Porto to Krakow. Tylko ze u nas nie ma Atlantyku, żule nie popijaj� porto, w zimie bywa o 40 stopni mniej i nie wygralismy Ligi Mistrzow. Ale reszta sie zgadza :). Porto jest przykladem miasta bez dobrego PR'u. Malo sie o nim mowi, nie ciagna tam wielkie wycieczki z Orbisu, nie stawia sie go w rzedzie miejsc MUST VISIT. A szkoda, bo nigdzie indziej rzeka tak fajnie nie wyrzezbila kanionu, na ktorego zboczach wybudowano miasto, malo gdzie z taka klasa Eiffel przerzucil przez rzeke mosty swojej konstrukcji - mosty, ktore lacza ze soba czesc rozrywkowa, pelna knajpek i pijalni wina, z czescia miasta mieszczaca zaopatrzenie dla czesci pierwszej - pelnej magazynow porto wszelkiego rodzaju. Roznie bywalo w tej Portugalii, raz biedniej, raz bardziej bogato, ale buteleczka dobrego porto zawsze musiala na stole sie zjawic. Nie mozna sobie nigdy odmowic w Portugalii rzeczonej filizanki kawy za grosze, tym razem doszlo do spotkania na szczycie, nad brzegiem Douru rozgorzala dyskusja na temat futbolu pomiedzy nami, Belgami i Portugalczykami, z ktorymi gramy w jednej grupie do Euro 2008! Biedni Belgowie... Na koniec Lukasz chcial pokazac wszystkim jak gra Smolarek, ale najbardziej przy tym mogly ucierpiec okna okolicznych mieszkancow. W dalsza droge po miescie ruszylismy z prosba, aby nie przejesc tak pieniedzy z Unii jak oni, wzielismy sobie te rady do serca i obiecalismy brac mniej lapowek. Rano ruszylismy Ryanairem do stolicy Hiszpanii, bylo wesolo, gromada 11 Portugalczykow lecial na wieczor kawalerski, humory dopisywaly, pelniace role stewardess Czeszki Lenka i Barbara musialy chronic swoje posladki, ktore bez przerwy byly obiektem co najmniej wzrokowego kontaktu Portugalczykow. Mialy nawet dosc ciety jezyk i nie byly puste :) jak to twierdzi o wszystkich kobietach jeden z naszych kolegow, na pytanie jednego Portugalczyka co radzi mu w malzenstwie, Lenka odpowiedziala, zeby nie podrywal nigdy dziewczat w samolocie. Ah, te kobiety, zawsze rozwazne i wierne :) Tych co doczytali do konca zapraszam do kolejnej galerii, w ktorej umieszczam kilka zdjec Adama, który dysponuje lepszym troche lepszym sprzetem niż my, a może i wiekszym talentem, ale to już nie jest takie pewne :).

GALERIA 4.

Wrócilismy z Portugalii, gdzie chyba zostawilem wene pisarska (15.IV.07)

Po wizycie w pieknej i goracej Portugalii pozostalo tylko wspomniene, które, jakby powiedzial poeta, warto pozostawic na kliszy i w dlugie zimowe wieczory do niego powracac. O tym co w Portugalii ciekawego napisze moze i jutro, na razie prosze czestowac sie fotkami prosto z dalekiej Portugalii, koncu Europy, gdzie wrony zawracaj?, gdzie przy dobrej pogodzie widac Ameryke i gdzie jezyk przypomina ojczysta polszczyzne.

GALERIA 3.

Dzis Madryt, pojutrze Lizbona, w piatek Porto, w sobote znow Madryt - rzucaja nami jak workiem ziemniakow (9.IV.07)

W Poniedzialek Wielkanocny w Hiszpanii o swietach mowi sie juz w czasie przeszlym. Wszyscy normalnie pracuja, metro jezdzi co 3-4 minuty, uniwersytet jest juz otwarty, wprawdzie nie ma normalnych zajec, ale dziala juz i cybernetyka i szkolna stolowka (zajecia zaczynaja sie od jutra, ale jako NAJLEPSI i NAJPILNIEJSI studenci stawilismy sie na uczelni juz dzis), czyli miejsca do normalnej codziennej egzystencji absolutnie niezbedne. Co innego podczas Wielkiego Tygodnia. Juz od poniedzialku zaczyna sie wielki exodus - ludzie ciagna z reguly w kierunku wybrzeza srodziemnomorskiego, bo tam o pogode najlatwiej, do Andaluzji, bo tam najhuczniej obchodzi sie Wielki Tydzien, albo po prostu do swoich domow rozsianych po calej Hiszpanii (podobnie jak w Warszawie wielu mieszkancow to naplywowcy). W tym roku niestety pogoda w Hiszpanii jest po prostu fatalna. Od kilkunastu juz dni ciezko o wiecej niz 12 stopni, co drugi dzien pada, telewizja serwuje nam specjalne relacje z Costa del Sol, Costa Dorada czy Costa Brava, gdzie od placzu zanosza sie pan Staszek i pan Gienek, handlarze zimnym piwem, twierdzac, ze sezon mozna uznac juz za stracony i nigdy juz nie wyrownaja sobie swiatecznych strat. Troche przesadzony ten lament, ale OK. Generalnie atmosfera w Hiszpanii jak nad Baltykiem w lipcu. Co ciekawe w Hiszpanii uroczyste procesje, drogi krzyzowe, rozpoczynaja sie juz od poniedzialku i bardziej przypominaja spotkania Ku-Klux-Klanu, niz znane z naszych kosciolow obchody Wielkiego Tygodnia. Procesje ida przez cale miasto, kazde miasto chce miec najbardziej uroczysta, wyjatkowo, godna zapamietania, w kazdej uczestnicza tysiace osob. Troche mniejsza frekwencja jest juz za to w kosciolach, podczas tradycyjnych czwartkowych, piatkowych, sobotnich nabozenstw, obowiazuje geriatyczna wersja mszy swietych, nie kleka sie podczas nich ani razu. Co ciekawe tez to nie taca przychodzi do ciebie, a ty idziesz do tacy, w pewnym momencie caly kosciol rusza pod oltarz, aby tam za pomoca monety, albo lepiej banknotu okazac wsparcie instytucji Kosciola. Co kraj to obyczaj. W Wielka Sobote na rezurekcje wybralismy sie do katedry krolewskiej i tam bylismy swiadkami najdluzszej mszy zycia, pelnej miejscowych kacykow, nie wiem czy nie bylo tez krola, ale chyba nie, przyszedl by sie z nami przywitac, byli za to biskupi i chyba ze 6 czytan, kilkanascie spiewanych psalmow, dziwne obrzedy, wszystko to trwalo 3 godziny z kawalkiem (od 23 do 2 w nocy)! Kilku miejscowych mlodziencow po 20, 30 lat kazdy bralo chrzest, bierzmowanie, komunie swieta, zrobiono im przyspieszone przejscie przez wszystkie sakramenty, dobrze, ze nie udzielono im jednoczesnie sakramentu kaplanstwa i malzenstwa.





Generalnie swieta minely nam szybko, jutro o 12.50 czeka nas lot do Faro na poludniu Hiszpanii. Zabawimy tam do soboty, przejezdzajac z poludnia na polnoc Portugalii wraz z trojka innych Polakow. Przy rezerwacji biletow nie udalo nam sie uniknac zasadzki zastawionej przez Ryanair´a, linia ta znana jest z wielu dodatkowych, smiesznie brzmiacych czasami oplat (niedlugo pewnie bedziemy placic za kursy doszkalajace pilotow czy tez dawac napiwki stewardessom, ktore bez tego nie poprosza nas o zapiecie pasow, czy tez nie zamkna drzwi), tym razem zamowilismy sobie przypadkiem za 3 euro od lebka priorytetowe wejscie na poklad, bedziemy mogli to zrobic przed reszta wspolpasazerow. Dwojka pozostalych Polakow dala sie nabrac na jednodniowe ubezpieczenie za 14 euro, posiadajac juz wczesniej co najmniej 2, w postaci Euro 26 i ISICA....



Do pobrania prezentacja multimedialna z korridy, Las Fallas, Walencji i okolic! (7.IV.07)

Z racji utrudnionego dostepu do netu dzis do sciagniecia ze strony prezentacja, która przeslal nam czytelnik Adam z Getafe. Bardzo chcial, aby znalazla sie ona na stronie, wychodze wiec naprzeciw jego zyczeniom, zyczac wszystkim przy okazji Wesolych Swiat i Mokrego Smingusa Dygusa. Na prezentacji mnie nie ma, bo na tej imprezie mnie po prostu nie bylo, mialem wazne sprawy w Madrycie, jak zwykle zreszta.

CORRIDA!

Jest w koncu zapowiadana galeria! (3.IV.07)

Zapraszam do kolejnej galerii, tym razem lekki mirsz marsz, prezentuje ona dokonania z Salamanki, Madrytu i Aranjuez. Nastepna powinna juz zawierac cos z Portugalii, do ktorej na kilka dni wybieramy sie tuz po swietach!

GALERIA 3.

Jada goscia, jada... (2.IV.07)

Przez ostatnie dni na naszej madryckiej ziemi goscil panicz Damian, znany rowniez jako Panicz Skromny, ktore to przezwisko zawdziecza swojemu charakterowi. Panicza Damiana odebralismy z lotniska, podczas czekania robiwszy z Lukaszem zaklady czy wyjdzie sam, czy z nowo poznanym w samolocie dziewczeciem, jak to drzewiej bywalo. Ci, ktorzy obstawiali, ze sam, znowu sie pomylili. I tutaj naleza sie jednak slowa uznania Damianowi na stronie (o co usilnie prosil): zyskuje zaszczytne miano Pierwszego Goscia z Polski, w skrocie PGzP. Pragnac pokazac mu co najlepsze w Madrycie, postanowilismy zabrac go do Aranjuez - miejsca, do ktorego dojezdza sie Cercanias, czyli miejscowymi Przewozami Regionalnymi za 2,50e w dwie strony. Aranjuez mialo byc hiszpanska odpowiedzia na Wersal, ale wyszedl troche taki poczwarek. W kilku palacach krolowie mieli spedzac czas wolny, w okolicznych parkach polowac, na okolicznych kanalach i rzekach zeglowac. Niestety park wyglada zupelnie oplakanie w ostatnich dniach marca, brakuje zieleni, ludzi tez nie bylo zbyt wielu, palac wcale nie lepszy od tego w Madrycie. Bylo nam wstyd, ze to bylo jedno z pierwszych miejsc pokazanych gosciowi w okolicach Madrytu, nie przymierzajac to tak jakby zabrac przyjezdzajacego do Krakowa turyste i pokazac mu piekne Proszowice albo Slomniki. Aby zatrzec to zle wrazenie wrocilismy czym predzej do hiszpanskiej stolicy, wsadzajac Damiana w szybki pociag Avanti do Toledo, kazawszy uprzednio zapisac na kartce i powiesiec na plecach adres, do ktorego miano by go dostarczyc w przypadku zgubienia drogi. Po pol godzinie byl w stanie ocenic, ze pieniadze z Unii sa dobrze w Hiszpanii inwestowane, w pol godziny do miasta oddalonego o ponad 70 km to niezly wynik (dla statystykow - bilet w 2 strony 14e, autobusem 7,60e). Niestety, nie dopisala pogoda, w ostatnie 3 dni w Hiszpanii padalo tyle co przez ostatnie 2 miesiace, a i zimniej bylo chyba niz w Polsce. Kolejny wiec argument na to, ze wakacji to my tutaj nie mamy! Panicz Damian, jako szanowany pracownik wielkiej gieldowej firmy, Comarchu, przemierzajac pociagiem Hiszpanie nakreslil nam, mlodym adeptom sektoru IT sciezki kariery, przypadkiem wyszlo na jaw, ze Lukasz dysponuje posadami za 0,5 mln dolarow rocznie w Ameryce Poludniowej, zainteresowanych prosze na jego PRIVA ( lukpilch@gmail.com). W niedziele nie(warto) wybrac sie w Madrycie na Rastro. To pchli targ, ktory obsiada wszystkie uliczki dzielnicy La Latina, przypominajacej wygladaem krakowski Kazimierz. Ludzilem sie, ze uda sie tam wypatrzyc mojego laptopa, ale nic takiego nie nastapilo, choc na targu sprzedaje sie wszystko lub prawie wszystko. Radia tranzystorowe, skarpetki za 3 euro za 5 sztuk, lody na patyku i wate cukrowa. Krazy po tym mnostwo policji, bo jest to miejsce gdzie pelno jest kieszonkowcow, generalnie w Hiszpanii kradnie sie wiecej niz w Polsce, co nie wydaje sie w ogole prawdopodobne, ale liczba Ekwadorczykow, Rumunow czy Boliwijczykow trudniacych sie tym procederem jest na prawde olbrzymia. Na ulicach nie da sie zarobic przyslowiowego liscia, ale na kieszenie, czy na mieszkania i samochody trzeba na prawde uwazac. Po Rastro naturalna koleja rzeczy jest Prado - wielkie, swiatowej slawy muzeum, do ktorego w niedziele ciagna prawdziew tlumy, a jest co w nim ogladac - obrazy Tycjana, El Greco, Rubensa i Rembrandta, az kipia na scianach od swojej znakomitosci, dlatego ja, znany koneser sztuki postanowilem w jedno popoludnie zwiedzic tylko jedno jego pietro, tym sie roznie od zwyklych zjadaczy chleba (a wsrod nich i Damiana ;), ktorzy obeszli muzeum w 45 minut. Spieszylismy sie bowiem na mecz Atletico z Realem Mallorca, gwoli sprawiedliwosci, ale niestety nie udalo nam sie do konca wykonac planu darmowego wejscia na stadion, po kilku rundkach dokola, sprawdzeniu szczelnosci bram i innych zabezpieczen, stopnia korupcjogennosci ochrony, pozostalo nam ogladnac mecz w klubowym muzeum, wchodzac na stadion tylko na kilka ostatnich minut. Z kronikarskiego obowiazku, mecz zakonczyl sie wynikiem 1:1, swoja miernoscia przytloczyl nawet spotkania naszej rodzimej ligi. Przereklamowana ta pilka hiszpanska. Jak i zreszta cala Hiszpania :) PS. Miala byc galeria pewna jak emerytura, ale zapomnialem dodac, ze jak emerytura na Ukrainie, wiec dzis jej jeszcze nie bedzie.







Kilka zdjec z Salamanki - wlasciwa galeria dopiero nadchodzi (30.III.07)









Po turnieju, mialo byc jak zwykle, bylo jak zawsze (28.III.07)

W dniu dzisiejszym ekipa Baltyku Erasmus Madrid Krakow wziela udzial w turnieju organizowanym przez nasz Uniwersytet, w ramach Semana de Deporte, czyli Tygodnia Sportu. Od razu okazalo sie, ze Hiszpania sportem stoi, w jeden, gora dwa dni do rozgrywek pilki noznej 5-cio osobowej zglosilo sie 40 druzyn! Kazda liczyla prawie 10 graczy, lepszych jak my, gorszych jak inni, ale zawsze, zebrac 400 osob w tak krotkim czasie - szacunek. Nasza druzyna nazwana zostala tak na czesc Baltyku Krakow, wielkiej pilkarskiej druzyny stworzonej przez nas kilka lat temu, miala zostac filia madrycka, a stala sie marna imitacja, nie dorastajac oryginalowi nawet do piet. Organizowawszy druzyne, za bardzo skupilismy sie na narodowosciach. Zglosil sie Francuz, ale niestety nie kazdy Francuz to Michel Platini, choc ten za takiego sie uwazal. Zglosilo sie dwoch Portugalczykow, ktorzy mogliby za graczami Baltyku reczniki nosic, ale przynajmniej byli mili i sympatyczni. Zglosil sie Brazylijczyk, ktory sie nawet nadawal, ale wiecej spodziewalismy sie po potomku Ronaldo. Zglosil sie jakis Hiszpan, ale oprocz dzinsow niczym sie nie wyroznil. Do tego ja i Lukasz i o ile po pierwszym meczu, gdzie piekna bramke na 1:1 zdobyl rzeczony Lukasz, moglismy o czyms marzyc, o tyle dwa kolejne , przegrane 5:0 i 6:1 sprowadzily nas mocno na ziemie. W tych okolicznosciach przyrody ostatni mecz na 6:1 i moje dwie jak zwykle przepiekne bramki okazaly sie pyrrusowym zwyciestwem. Szukajcie ich na Eurogoals w tym tygodniu. Napisze cos wiecej w piatek, jak rowniez i wtedy w koncu ruszy zapowiadana nowa galeria, w koncu zbliza sie koniec miesiaca, a galeria u Jacka jest wtedy tak pewna jak emerytura pierwszego. Aha. W Salamance wydarzyla sie sytuacja jak ponizej. Za maz wychodzi ladna dziewczyna. Przyjaciele postanowili jej jakos pomoc. Zostawili ogloszenie. Jesli masz serce i lezy Ci na nim jej dobro, zadzwon! W dokladnym tlumaczeniu: "Zeni sie, zadzwon, ostatnia szansa.". Numer jest wyrazny, wiec do dziela!



Salamanka (26.III.07)

Po chwili nieobecnosci wracamy do komentowania i opisywania wydarzen z Hiszpanii. Jak juz bylo mowione, w weekend mielismy udac sie do Salamanki. I pomimo straty latopa, nic nie pokrzyzowalo naszych planow, chwile po 10 stawilismy sie na dworcu autobusowym Conde di Casel, ktory dedykowany jest Salamance i miedzy innymi Walencji. Aby utrwalic wiadomosci, powtorze: Madryt ma kilka dworcow autobusowych i tylko wczesniejsze rozeznanie pozwala Ci udac sie na wlasciwy. Przybylismy na dworzec o 10.10, niestety nie bylo juz biletow na godzine 10.30, mimo prosb i grozb, skladanych w kierunku kierowcy, miejscowego pana Staszka z PKS-u. O 10.30 jechal autobus za 10,50 euro, o 11.30 i 12.30 za 16 euro, a dopiero o 13.30 kolejny za 10,50. Doszlismy do wniosku, ze 5 euro to jednak pieniadz i mozemy wyruszyc pozniej, nie zwazajac na 3 godzinna podroz (zamiast 2,5). Kupiwszy bilety nie bylo co siedziec na dworcu, podjechalismy odwiedzic planetarium madryckie, ktore jednak z nog nie powalalo, a srednia wieku goszczacych tam ludzi byla 7. Nie chcielismy jej zbytnio zawyzac, wiec pokreciwszy sie troche po okolicy juz o 13.30 wyruszylismy w podroz do Salamanki. Po drodze wyszlo szydlo z worka, bez Unii Hiszpania by nie istniala i dalej jadla ryz z sosem pomidorowym. Gigantyczne inwestycji typu autostrady, oczyszczalnie sciekow, dworce kolejowe i autobusowe kontrastuja z hiszpanska wsia, ktora niewiele rozni sie od tej greckiej, slowackiej, czy nawet polskiej. Wsie zapuszczone, czesto wymarle, z jednym otwartym sklepem i wypalona ziemia wookolo. Poprzecinane tylko nowoczesna siecia komunikacyjna. Duocentralizm (Madryt i Barcelona) jest bardzo w Hiszpanii widoczny. Notabene czy jest takie slowo jak duocentralizm??? Zjawiwszy sie w Salamance udalismy sie do naszej kwatery, ktora bylo mieszkanie Meksykanina - jednego z siatki moich rozlicznych kontaktow. Pokazal sie z dobrej strony, od razu wreczajac nam klucze. Ruszylismy na zwiedzanie, na naszej drodze stanela kolejna Gosia w Hiszpanii, ktora pokazala nam o co w Salamance chodzi. A chodzi o to, ze kreci, krecila sie (Salamanka, nie Gosia) wokol uniwersytetu, ufundowanego ok 1220 roku, czyli prawie 150 lat wczesniej niz nasz swojski, krakowski. Uczelnia przezywala swoj rozkwit az do czasow inkwizycji, nawet Kolumb wpadal tutaj, aby zasiegnac informacji o Indiach, do ktorych sie wybieral, niestety udzielono mu wtedy rad mylnych, bo jak wiemy, dotarl Krzysztof do Ameryki. Wpadki zdarzaja sie najlepszym, wiele lat pozniej spadly na Salamanke lapy inkwizytorow i z tego czasu wiaze sie ciekawa historia. A mianowicie uwieziono na kilka lat jednego z profesorow, torturowano, po prawie 5-ciu latach wrocil on na wyklad, zaczynajac go od slow:¨" Jak mowilismy wczoraj...". Prawdziwy twardziel. Do upadku uniwersytetu przyczynil sie Napoleon, pod koniec XIX wieku pozostawalo w Salamance 300 studentow, teraz nakrecaja go glownie Amrykanie, ktory tlumnie przyjezdzaja tu "uczyc sie" hiszpanskiego. Swoja droga musza przezywac wielki szok, przyjezdzajac z Kentucky albo z Nebraski, gdzie najstarszym budynkiem jest KFC albo McDonald. Na prawde ladna jest Plaza Mayor - a na nim siedzace pupami na ziemi (moga sie przeciez przeziebic!) studentki. Zeby ich mamy widzialy! Ciekawa tez jest katedra - pochodzaca ze sredniowiecza, przygladajac sie jej fasadzie mozna obejrzec ni mniej ni wiecej tylko rzezbe ... kosmonauty! To pozostalosci ekipy remonotowej z lat 60 tych, ktora byla pewnie pod wielkim wplywem Armstronga i spolki. Jest tez wilk jedzacy lody. Ogolnie w Salamance humor dopisuje, nad glownym wejsciem do uniwersytetu jest gdzies ukryta zaba (rzezba), kto jej nie odnajdzie, ten nie zda egzaminow, dobrze, ze juz wszystko co mialem zdalem, a teraz juz wiem, ze tego, czego nie zdalem, to dlatego, ze nie wiedzialem, gdzie zaba. Aha, nie znalazlem zeby, wiec tez sie w tym roku nie ozenie. I bardzo dobrze :) Ciekawe jest zycie nocne. Zaczelo sie o 1, niestety ulicami przechadzalo sie wielu zalanych w trupa pierwszoroczniakow (18 lat), bylo na szczescie tez sporo staruszkow, ceny wyraznie nizsze niz te madryckie, zmeczeni zyciem przybylismy do naszego mieszkania przed 5-ta, gospodarza zarejestrowalem dopiero przed 8-ma rano. Tak wyglada zycie w Hiszpanii w weekend, pierwszych obywateli mozna zobaczyc na ulicach dopiero okolo 16-tej i 17-tej. My wtedy zmierzalismy juz na stopa, plan byl taki, ze wracamy tak do Madrytu. Usadowiwszy sie na wylotowce na Myslenice, po kolei odprowadzalismy wzrokiem samochody z blachami z Madrytu. Nikt sie nie zatrzymywal, pare dziewczat machalo, po poltorej godzinie stania mozemy postawic teze, ze stop w Hiszpanii kuleje. Na chwile nawet schowalem sie za filaram mostu, zeby sprawdzic, czy ktos wezmie samego Lukasza, ale widocznie to nie ja bylem przyczyna niepowodzen, a on, bo kierowcy jeszcze bardziej wciskali na gaz. Trzeba wiec bylo wyciagnac z kieszeni prawie po 11 euro i w 100% zapchanymi autobusami wrocic do naszej pipidowki, Madrytu. Salamanka jest mila i sympatyczna, jednak bardzo jak sie to mowi zwarta i nie wiem czy my, wielkomieszczanie, bysmy sie w niej nie podusili. Wniosek z rozmowy z Erasmusami w tym miescie jest taki, ze niesprawiedliwym jest przyznawanie wysokosci stypendium wg kraju do ktorego sie jedzie, koszty zycia w Salamance moga byc nawet 2 razy nizsze niz w Madrycie i Barcelonie i wlasnie takie miasta jak Oviedo, Walencja, Salamanka czy np. Santander polecalbym tym, ktorzy nie chca za wiele do stypendium dokladac. Wtedy Erasmus wyjdzie taniej niz studia w Krakowie! Z powodu straty laptopa skomplikowala sie troche sprawa wrzucania zdjec, ale obiecuje, ze do konca miesiaca gotowa bedzie kolejna galeria, chocbym mial po scianach chodzic!

Serce sie kraje (23.III.07)

Niestety stala sie rzecz bardzo przykra, ale nikt nie mowil, ze wszystko pojdzie jak z platka. Los sie pewnie postanowil zemscic za te Amerykanki i odebral mi mojego laptopa, nie bylo nic drozszego na tym wyjezdzie od niego, spedzalismy razem wiele czasu. Niestety los przyjal postac jakiegos pieprzonego Rumuna albo innego dziada z tych krajow, ktory ukradl laptopa kiedy spozywalem posilek w uczelnianej stolowce. Nie wiem jak to sie stalo, ale stalo sie i teraz pisze relacje na kartce papieru, a do tego zamykaja mi wlasnie internet. Same nieszczescia.

W poszukiwaniu korzeni - Palacio Real (22.III.07)

Tak mi sie zawsze wydawalo, ze plynie we mnie blekitna krew. Jednak kto? mi zapomnial zamku zapisac, od wielu lat podrózuje po ?wiecie, aby w archiwach palaców, rezydencji, zamków odnale?c jaki? ?lad. Tym razem padlo na Palacio Real w Madrycie, warto wspomniec jak? korzy?c dal nam akces do Unii Europejskiej, w Hiszpanii wstep do wszystkich panstwowych przybytków w ?rody dla obywatelii Unii jest gratis. Mówi sie, ze w Palacio Real jest najwiecej komnat ze wszystkich palaców europejskich, ale udostepnili tylko 25, to zenuj?ce, bo wiecej pokoi mial chociazby dom Blake'a i Cristal Carringtonów! Obecnymi gospodarzami s? król Juan Carlos i królowa Sofia, którzy jednak bywaj? w Palacio Real tylko od ?wieta, zamieszkuj?c na co dzien w innym palacu w okolicach Madrytu. Co ciekawe, królowie Hiszpanii nie s? koronowani, jak np. królowa brytyjska, a proklamowani! To oznacza, ze nie maj? korony, nie maj? berla, nie maj? jablka, czyli insygniów wladzy królewskiej. Co z nich wobec tego za królowie, cala ta zabawa traci dla mnie sens. Królowa brytyjska tez niewiele moze, ale chociaz od czasu do czasu przejedzie sie swoj? zlot? karoc? po mie?cie, a Ci nawet karocy nie maj?. Maj? za to tron, Sala Tronowa pelna jest gobelinów, arrasów, a na suficie namalowane jest dzielo przedstawiaj?ce rózne regiony Hiszpanii, ich przedstawicieli skladaj?cych dary milo?ciwie panuj?cemu. W palacu najwieksze wrazenie robi Comedor de Gala, czyli jadalnia, ze stolem na 140 osób. Co ciekawe, król i królowa zajmuj? przy nim odpowiednio 3 miejsce po prawej i 3 miejsce po lewej stronie, licz?c od jego pocz?tku, niestety nie zrozumialem dlaczego, ambitnie wybralem wycieczke z hiszpanskim przewodnikiem, czesto jednak w kluczowych momentach hiszpanski okazuje sie kulec. W palacu sporo jest rekwizytów z czasów Habsburgów, to oni przeciez nadawali ksztalt obecnemu centrum Madrytu. Nie zdziwi obecno?c w palacu Napoleona Bonaparte, który wladal nim w czasie lat swojej ?wietno?ci, ale gdzie go w tamtych czasach nie bylo? W Królewskiej Zbrojowni (Armeria Real) warto przyjrzec sie mieczowi Cyda, zainteresowanych kim byl ten czlowiek odsylam do ?ródel. Niestety, nie zostalem wpuszczony do królewskiej biblioteki, gdzie przechowuje sie pierwsze wydanie Don Kichota, okulary nie wystarczyly do tego, aby uznac mnie za naukowca - nie dowiem sie czy Palacio Real byl mi pisany. Kolejn? okazj? do tego bedzie najblizszy weekend, wybieramy sie bowiem do Salamanki. Salamanka to miasto z jednym z najstarszych uniwersytetów w Europie, ta sama liga co Oxford, Bolonia czy Praga, lezy 210 km od Madrytu. W przewodniku pisz? o Amerykankach, które ponoc masowo studiuj? tam hiszpanski, to moze byc nasza wielka szansa na "green card"!! :) Nastepna wobec tego relacja moze sie trafic dopiero w poniedzialek z Nowego Jorku, ale nie chcialbym sprawy przes?dzac, prosze sprawdzac na biez?co.



Wycieczka Statkiem na Bielany pol?czona z karmieniem labedzi - czyli jak w Madrycie spedza sie niedziele (19.III.07)

Niedziele jak Pan Bóg przykazal trzeba po?wiecic na wyj?cie do ko?ciola i rodzinie. Jako ze nie mam jeszcze swojej rodziny, a nie wypada za takowe uznawac dziewczeta, z którymi nie jest sie zwi?zku malzenskim ;), ja wyszedlem z kuzynk?, a Lukasz, powracaj?cy z Walencji, pozostal w swej ubogiej hacjendzie. Notabene byl on w tej Walencji na Las Fallas - jednym z regionalnych ?wi?t hiszpanskich, puszczal smoki, sztuczne ognie, ale on jeszcze mlody jest, wiec takie rzeczy go ciesz?. Ja wiec z Karolin? udali?my sie do Parku Retiro, pelni?cego podobn? role jak Park Jordana w Krakowie, troche zieleni w poblizu miasta, jest gdzie pospacerowac, polazic z dziewczyn?, chlopakiem, wnuczkami, dziadkami, a w nocy... posmakowac platnej milo?ci czy kupic jeszcze ciepl? kolumbijsk? koke. W przeszlo?ci tereny Parku Retiro nalezaly do rodziny królewskie, ale na szcze?cie lud przej?l ponad 100 lat temu go we wladanie. Dobrze, ze przej?l, bo teraz kazdy moze pokarmic kaczki, wypozyczyc ze swoj? lub? lodke i niczym gondolier z Wenecji poplywac po mikroskopijnym jeziorku, czy tez urz?dzic piknik na trawie (w wersji polskiej koniecznie z jajkiem na twardo, pomidorem i sznyclem na zimno). Mówi sie, ze polowa Madrytu odwiedza w niedziele Retiro, rzeczywi?cie pomimo ze park jest naprawde spory (130 ha) alejkami przewija sie rzeka ludzi. A propos rzeki, to Madryt jest jednym z niewielu znacz?cych miast Europy, które nie lez? nad zadn? rzek? (Londyn ma Tamize, Paryz Sekwane, Rzym Tybr, Kolonia Ren, Budapeszt Dunaj, Kraków Wisle, a Pcim Rabe), bo ciezko jest nazwac tak ?ciek Manzanares. Ostatnimi czasy próbuje sie sztucznie ten ?ciek poszerzyc, buduje sie ladne bulwary, ale dopiero bedzie wszystko gotowe za kilka lat. W Parku Retiro swojsko poczuj? sie mieszkancy ?l?ska, wszyscy tu zajadaj? pestki slonecznika, równiez bardzo przyjemnie bedzie w nim grzesznikom, znajduje sie w Retiro jedyny na ?wiecie pomnik upadlego aniola, czyli po prostu szatana. Zmieniaj?c na chwile temat, w Hiszpanii godne szacunku jest jak traktuje sie niepelnosprawnych. W Polsce jest ich co najmniej tyle samo, jak i nie wiecej (Czarnobyl sie przeciez odezwal), a praktycznie bardzo niewielu widac na ulicach. W Hiszpanii widac ich wszedzie, w metrze czasami az skóra cierpnie jak niewidomi stoj? tuz nad torami, na szcze?cie perony s? dla nich przystowane, brzeg jest pokryty wypuklym materialem, wiec wiedz? czy nie s? juz niebezpiecznie blisko krawedzi. Niewidomi maj? w ogóle tu wlasny biznes, prowadz? wielk? loterie ONCE (to nazwa ich organizacji), na kazdym skrzyzowaniu sprzedaj? losy, ale co? u nich wygrac jest równie prawdopodobne jak nasza szóstka w totka. ONCE do tego stopnia stala sie wielk? firm?, ze przez wiele lat byla glównym sponsorem grupy kolarskiej, w której je?dzil sam Miguel Indurain. A propos sportu, to Fernando Alonso, tutejszy Kubica, zaj?l drugie miejsce w Melbourne, co nie przeszkadzalo publice hiszpanskiej wznosic go pod niebiosa - aktualnie to numero uno w?ród hiszpanskich sportowców, prawie jak nasz Robert Kubica. Gaf w jezyku tutejszym ci?g dalszy, tlumacz?c Hiszpanom skoki narciarskie (nie znaj? tu w ogóle Adama Malysza!!!) o finalowej 30tce stwierdzilem, ze skacz? "najlepsze trzydziestki" :D. Los mejores treintas. Jeszcze duzo nauki czeka nas. :)



Zapraszam do kolejnej galerii + wstrz?saj?ce informacje dotycz?ce palenia (16.III.07)

Jako ze obiecane bylo dodawanie galerii na pocz?tku i w polowie miesi?ca, a dzi? mamy 16-tego, a marzec jak wiadomo ma 32 dni, to pora na kolejn? galerie. To co prezentuje mozna zobaczyc klikaj?c ponizej. Dzi? dowiedzieli?my sie, ze dopiero od kilku lat Hiszpania przestala byc Ziemi? Obiecan? dla Palaczy, a pozostala tylko L?dem Przyja?nie do Nich Nastawionym. Jeszcze kilka lat temu w Hiszpanii palono w: samolotach Iberia (narodowy przewo?nik), w wagonikach metra (reperkusj? z tego okresu s? wielkie murowane wypelnione piaskiem popielniczki stoj?ca przede wej?ciem do metra, tam zapominalscy kiepuj?) i co najtragiczniejsze w salach wykladowych i cwiczeniowych na uniwersytetach !! Wyobrazacie sobie jakim kabaretem bylo by rozwi?zywanie rózniczek i calek stoj?c pod tablic? i podpalaj?c Klubowego dla rozja?nienia my?lenia? W drugiej rece trzymaj?c oczywi?cie szklaneczke Carlsberga, bo po dzi? dzien na uniwersytecie sie pije, od piwa, poprzez wino, na whisky koncz?c. Pij? wszyscy, i mlodzi, i starzy. Co do fajek to zmienilo sie tyle, ze nalezy umieszczac wielkie napisy, czy w danym miejscu sie pali, czy sie nie pali. Na kazdym przybytku w mie?cie dumnie prezy sie wielki napis: "EN ESTE EDIFICIO SE PUEDE FUMAR!" - czyli po prostu: "TU MOZNA JARAC!".

GALERIA 2.

Zagl?damy do koszyka (14.III.07)

Jako ze nie samymi wyjazdami, imprezami, dziewczynami, alkoholami i innymi uzywkami czlowiek zyje (a nie jeden chcialby), warto w ?rodku tygodnia opowiedziec o szarówce dnia codziennego, czyli wizytach w Plusie, Carrefourze, Dia i innych supermercados celem zaspokojenia podstawowych potrzeb zyciowych. Przyjrzyjmy sie wiec co ile w Hiszpanii kosztuje:

- mieszkanie czyli pokój (oczywi?cie ciezko kupic je w Tesco) - zaleznie od przyzwoito?ci wla?ciciela i wielkiego szcze?cia od 280 euro mozna znale?c co? akceptowalnego dla takich rozpieszczonych Krakusów jak my, nastawili?my sie na kwote 300 euro i znale?li?my to czego szukali?my. Generalnie ciezko co? tanszego niz za 300e wynaj?c, a je?li jest, to schodzi natychmiast, zanim wykrecisz numer. Od 350e w góre juz mieszka sie bardzo przyjemnie - alternatyw? wynajmu s? kartony na Plaza del Sol, balkon u Lukasza lub podloga u mnie, co poniektórych nawet przyjme do lózka :)

- karta na metro - obejmuje granice Madrytu - 40,80e + jednorazowo wyrabia sie karte ze zdjeciem za 1,20e; alternatyw? jest skakanie przez bramki, ale to grozi nawet ?mierci?, czego do?wiadczyl prawie 2 lata temu pewien Brazylijczyk w Londynie. Mozna ew. podrózowac na butach, nie notuje sie w tym mie?cie na ulicach rowerzystów;

- bagietka - 0,35-0,70e, rozmiar ?redni, zaleznie od miejsca zakupu i pory dnia;

- chleb tostowy - 1-2e - nie wiem od czego zalezy, ten pierwszy jest bardzo bardzo niedobry, a ten drugi tylko bardzo niedobry;

- jogurty w Plusie - 0,19e - solidna niemiecka robota, niech sie schowa Danone;

- pizza mrozona - od 1,30 do 1,70e - bardzo przyzwoita, moze nie jak z pizzeri w Neapolu, ale juz nie jeden raz ratowala od ?mierci glodowej;

- jajeczka - 12 sztuk za 0,90e - oryginalne, z atestem UE, podstemplowane, nie stawiaj? oporów, tylko daj? sie ?ci?c na jajecznice;

- obiad na uczelni - 4,20 euro, ew. 5e z napitkiem - niewarte nawet jednego euro, ale czasem równiez ratuj? zycie. Dwudaniowe. Jedyne czego nie potrafi? tu spieprzyc to spaghetti. Warto zatrudnic sie na uczelni, dla kadry jest inna stolówka, a w niej cuda na kiju. Na innych wydzialach podobna cena, a poziom jedzenia jeszcze podlejszy;

- bilet do Barcelony (autobusowy), tam i z powrotem 45e;

- bilet do Barcelony (samolotowy), tam i z powrotem 40e jak sie nie uprzesz, a jak sie uprzesz to i 20e;

- szklanka piwa na mie?cie - 0,2 L - 1,20e,a do niej z reguly oliwki;

- wstep do "modnego" klubu - 12e - w cenie 2 drinki;

- wstep do mniej "modnego" klubu - 10e - w cenie 2 drinki;

- wstep do najmniej modnego klubu, ale dofinansowanego przez organizacje studenck? (!) - bezplatny, a w nim drink za 3,5e;

- zestaw w McDonaldzie - 4,5e - w strefie dobrych cen hamburgery za 1e i male frytki równiez za 1e;

- kebab - przypomni Ci Kraków - cena 3e juz nie;

- fryzjer od 7e, szemrany w którym jedn? brzytw? ogolill przed Tob? koze nawet od 4,5e;

- muzea - co najmniej raz w tygodniu bezplatne, je?li koniecznie chcesz placic to na karte studenck? kosztuj? Cie po 3e;

- maslo - 1e, ale zawsze mozesz je?c suchy chleb, który byl przeznaczony dla konia;

- pyszne mrozonki, a w nich warzywa i kurczak, które smaze w 7 minut - 1,40e - nie wiem tylko, czemu podczas smazenia kurcz? mi sie 2 razy, to pewnie ta woda, co w nich siedziala, idzie do nieba;

- benzyna E95 - 0,95e;

- taksówki - okolo 1e/km + 0,80e za trza?niecie drzwiami - lapane tylko na ulicy;

- bilet na 10 przejazdów miejscowym MPK - 6.40e;

- bilet na 1 przejazd - 1e;

- spaghetti w przyzwoitej knajpeczce - 8e;

- "menu el dia" w mniej przyzwoitej - 9e;

- wino w kartonie z Plusa albo i z Dia - 0,40e;

- wino w butelce - od 1e;

- Cola w puszce (tylko oryginalna, stanowcze nie dla Polo Cocty i marnych na?ladowców) - 0,45e;

- Cola w 2L butelce - 1,20e;

- bilet na mecz Realu - od 35e, ale nieosi?galny w kasach - dla Polaków gratis;

- bilet do zoo - 15e - dla Polaka gratis;

- POP pod postaci? Vodafona - 24e, a w niej 30e na rozmowy;

- SMS do przyjaciela w Vodafonie, do przyjaciela w Movistar, do przyjaciela w Orange (wszyscy musz? miec hiszpanskie karty) - 0,15e;

- drozdzówki - 1e! - dlatego rzadko sie kupuje croissanty, faworki, eklerki i p?czki, czlowiek bedzie mial zeby zdrowsze;

- papierosy - chyba 2,20 e, pewnie za tanie, zeby dobrze mial sie tu przemyt z Polski;

- zupa Won Ton u mojego chinczyka na dole - 2,50e;

- corrida na Ventas - najwiekszym takim przybytku w Madrycie - od 2 do 60e;

- m?k? - 0,29e :)

- 11-dniowy wyjazd z miejscowym biurem podrózy do Peru - 2000e;

A wszystko to nalezy kupic za 275 euro stypendium :)



Kleopatra w Madrycie (12.III.07)

Od pi?tku do niedzieli zamieszkal w moim apartamencie, jak o mym mieszkaniu wypowiada sie on sam, Szymon z Peru. Szybko zyskal sympatie moich Peruwianczyków, którzy z rado?ci? sluchali opowie?ci o swoim kraju i o tym, jak dzielnie radzil sobie z blagaj?cymi o lito?c ?winkami morskimi na talerzu. Nie byl jedynym go?ciem w ten weekend, liczba domowników zwiekszyla sie do 7 osób. Peruwianka sprowadzila sobie swego Francuza, który podrózuje do niej z Barcelony podobno co drugi weekend, Peruwianczykowi jaka? dziewuszka przyniosla zakupy i zostala na dluzej, tylko Niemka jak zwykle bardzo nietowarzyska i nie udalo nam sie podwoic liczby mieszkanców apartamentu. Ale ona z kolei godzinami wpatruje sie w zdjecie jej "novio", które postawila na swoim biurku, Hans jest wiec z nami co najmniej duchem. Bylo nas wiec prawie sztuk osiem, ale w ogóle sie tego nie odczuwalo, bo mieszkanie liczy dobrze ponad 100 m2. O przygodach Szymona z Peru mozna poczytac gdzie indziej, u nas w Madrycie dostal mape, dlugopisem zaznaczyli?my mu najwieksze atrakcje i ruszyl w trase. Niestety, zdalem sobie sprawe, ze Madryt nie jest jakim? wybitnym miastem, bardzo szybko skonczyly mi sie miejsca, które powinien zobaczyc, trzeba sobie jasno powiedziec, ze w Europie jest o wiele wiecej ciekawszych miast - Krakowowi, Rzymowi, Barcelonie, Londynowi, Paryzowi, Amsterdamowi, Wenecji i oczywi?cie Pcimowi i Klajowi (tutaj uklony dla Macka Nowaka :D) Madryt w liczbie punktów MUST VISIT, najbardziej rozpoznawalnych i atrakcyjnych nie dorównuje. Miasto ma swój specyficzny, elegancki, charakterystyczny dla wielkich zachodnioeuropejskich stolic klimat, widac tez, ze sie promuje na pomost pomiedzy Ameryk? Lacinsk?, a Europ? i nie my?le tu wcale o wielkim mo?cie nad Atlantykiem, ale na pewien poziom nigdy nie wejdzie. Tak ze raczej nie predko bedzie sie mówic - "zobaczyc Madryt i umrzec". Raczej "zaliczyc Madryt i jechac dalej". Jako wybitni specjali?ci od Madrytu znamy jednak w tym mie?cie kilka atrakcji. Jedn? z nich pokazali?my naszemu go?ciowi - w poblizu Plaza de Espana znajduje sie Templo de Debod - egipska ?wi?tynia z IV w. p.n.e., podarowana Hiszpanii w dowód wdzieczno?ci za robote, któr? odwalili hiszpanscy inzynierowie podczas budowy tamy asuanskiej. Mily gest, ciekawe czy nam Anglicy podaruj? kawalek Big Bena w dowód wdzieczno?ci za porz?dne zmywanie talerzy. ?wi?tynia zostala przwieziona z miejsca, które zostalo zalane i na miejscu w Madrycie starannie zrekonstruowana. Z jej okolic roztacza sie przemily widok na Palac Królewski - o nim tez kiedy? napisze. Napisze tez o historiach z tzw. "revista de corazon" (dosl. magazyny od serca, czyli np. Zycie na gor?co), w?ród których bryluje niejaki Darek, nasz rodak, który spotyka sie z mocno podstarzal? gwiazdk? nie do konca wiadomo czego (Frytk? za 40 lat?), staj?c sie najpopularniejszym Polakiem w Hiszpanii. Wymienia sie go niestety w jednym rzedzie z Papiezem, Dudkiem, Chopinem i Sklodowsk?-Curie, choc Ci ostatni wystepuj? czesto jako Francuzi. Jak tylko zdobede ich zdjecia, niezwlocznie sie nimi podziele. W ogóle Hiszpanie to straszni plotkarze, glówn? pozywk? dla prasy byl ostatnio tylko brzuch Ronaldinho, teraz na czynniki pierwsze rozbierze sie pewnie Messiego, Argentynczyka, który uratowal w niedziele Barcelone w fantastycznym meczu z Realem (3:3). Meczu, który ogl?dali?my w towarzystwie madryckim, zlekniony Lukasz jak Judasz wyparl sie Barcy i tylko ja jako jedyny w Madrycie kibicowalem temu klubowi. A mamy w tym jeszcze swój prywatny interes - im gorzej bedzie szlo Realowi, tym latwiej bedzie zdobyc jak?? wej?ciówke na Santiago Bernabeu od sfrustrowanego kibica Realu.







Prasa rozpisuje sie o dwóch podróznikach, w Madrycie na dalszy plan zeszly nawet porazki Realu i Barcelony w Lidze Mistrzów (9.III.07)

Pomimo odpadniecia w 1/8 Champions League Barcelony i Realu Madryt, dwóch najwiekszych i najbogatszych klubów Hiszpanii, Hiszpanie maj? swoich nowych bohaterów :) Mozna o nich przeczytac w najnowszym numerze El Dzienniko Polaco, do którego mozna sie dostac klikaj?c ponizsze logo. Co do odpadniecia klubów: nie bylo specjalnie widac wielkiego przygnebienia, z jednej strony mieszkancy Madrytu ciesz? sie z kazdej porazki Barcy, a z drugiej nie wiem czy s? jeszcze jacy? kibice Realu, którzy identyfikowaliby sie w pelni z klubem, z którego zrobiono przez ostatnie lata co? a la obwo?ny cyrk. Z róznych powodów nastepna relacja ukaze sie dopiero po weekendzie, bardzo prosze o organizowanie sobie do tego czasu rozrywek we wlasnym zakresie. :)

Zagin?l toster (7.III.07)

To co tragiczne w Hiszpanii, to chleb. Witamy drogiego nam go?cia w Polsce "chlebem i sol?", spróbujmy przywitac go tostowym chlebem hiszpanskim, a wiecej juz do nas nie zajrzy. Mówimy, ze kto? przezyl "o chlebie i wodzie" - o chlebie hiszpanskim nie sposób przezyc. Twierdzi sie tutaj, ze podobnie jak w tym z Czarnobyla zawarta jest w nim cala tablica Mendelejewa. I kosztuje to co? od euro w góre, wielu alternatyw specjalnie nie ma. S? do kupienia bagietki, ale schodz? z pólek nadspodziewanie szybko, a i tez nie jest z nim do konca wszystko w porz?dku, w momencie zakupu chrupi?ce i smaczne, po 3 godzinach zamieniaj? sie w gume. Jedynym sposobem na nadanie tym tostom jako takiego smaku jest toster. Obecny w kazdym domu, zagin?l niestety w moim. Okazalo sie, ze Peruwianka, na co dzien mila i sympatyczna, pomocna dziewczyna, postanowila go schowac i uzywac tylko w sypialni. Kazdy ma od czasu do czasu zle dni, ale ta wredna baba zespula mi kompletnie ?niadania i kolacje, korzystali?my zgodnie do tego czasu ze swoich gadzetów, ja jej cukier, ona mi m?ke, a tu taki numer z jej strony. Zycze jej z calego serca, aby kazdy tost wychodzil jej spalony jak Stevie Wonder, rzucam kl?twe na t? pani?! I chyba zaczne piec wlasny chleb...

Jako ze nie samym chlebem czlowiek zyje, wybrali?my sie w sobote do Centro de Arte Reina Sofia (w soboty od 14.30 i w niedziele bezplatnie). Jako znani koneserzy sztuki wysokiej przechadzali?my sie po budynku bed?cym madryck? odpowiedzi? na Centrum Pompidou w Paryzu (przeszklone, zewnetrzne windy, kino, sale konfere